செவ்வாய், மே 30, 2006

க.க:5 - காதலிக்க நேரம் உண்டு! காத்திருக்க இருவர் உண்டு!!


ன்னது?! ஒரு வார கேப்புல சன்னமா பொண்ணை பேசி முடிச்சிட்டீங்களா? நிச்சயம் வரைக்கும் போயாச்சா? ரெண்டு வீட்டுலையும் கைய நனைச்சிட்டீங்களா?! கல்யாண தேதிக்கு இன்னும் அஞ்சாறு மாசம் இருக்கா? என்னப்பு... சொல்லவேல்ல? சரி விடுங்க.. சொந்த பந்தங்க மட்டும் கூடி மேட்டரை முடிச்சிருப்பீங்க... கல்யாணத்துக்காவது மறக்காம பத்திரிக்கை வைங்க! நமக்கெல்லாம் அடிக்கடி இந்த கல்யாணவீட்டு போட்டோவுலையும் வீடியோவுலையும் லைட்டா பல்லைக்காட்டிக்கிட்டு, 101 ரூவா வைச்ச கவரை கமுக்கமா மாப்ளை கைல அழுத்திட்டு, நமக்கு தெரிஞ்ச ஒரே இங்கிலீசு வாழ்த்தான "Many more Happy returns of the Day" அப்படிங்கறதை ஜாக்கிரதையா தவிர்த்து, கேனத்தனமா "மச்சி! கடைசில நீயும் கவுந்துட்டயா"ங்கற மாதிரி ஏதாவது பெனாத்தி, வீடியோல விழுகறதெல்லாம் நமக்கு சர்வசாதாரணங்கற மாதிரி ஒரு லுக்கோட, கொஞ்சம் முறுக்கிக்கிட்டு வெரைச்சா மாதிரி நின்னு வந்ததுக்கான எவிடென்சு காட்டலைன்னா சமுதாயத்துல திடீர்னு நம்ம பெரபலம் கொஞ்சம் கொறைஞ்சுட்டாப்புல ஒரு நெனைப்பு வந்துரும்! அதுக்காகத்தான்! மத்தபடி மூனுவேலை மூக்குப்பிடிக்க மொசுக்கறதுக்கு இல்லைங்...!


ஆக மொத்தம் வீட்டு பெருசுங்க எல்லாம் சேர்ந்து உனக்கான ஒருத்தி இவதான்னு முடிவு பண்ணிட்டாங்க! நமக்காக ஒரு ஜீவன் காத்திருக்கிறது அப்படிங்கற நெனைப்பே சும்மா குளுகுளுன்னு கிளுகிளுன்னு இருக்குமே! SCV ல வர பாட்டெல்லாம் உங்களை பத்தி பாடறமாதிரியே இருக்குமே! அவங்க மொதமொதல உங்களைப்பார்த்த அந்த மிரண்ட (சரி.. சரி.. மருண்ட )பார்வையை ரீவைண்டு செஞ்சு செஞ்சு ஓட்டறதுக்குன்னே ஒரு தனி ப்ராசெஸ் த்ரெட் உங்க மண்டைக்குள்ள ஓரமா ஓடிக்கிட்டே இருக்குமே? உங்க பர்சுக்குள்ள யார் கண்ணுக்கும் ஈசியா படாத ஒரு எடத்துல "With love" அப்படின்னு எழுதி கையெழுத்து போட்டு ஒரு இச்சு வைச்ச மார்க்கு (என்னது கோல்கேட் வாசம் அடிக்குதா? ) தெரிய ஒரு குட்டி போட்டோ ஒளிஞ்சுக்கிட்டு இருக்குமே! உங்க க்ரெடிட் கார்டுல ஒரு அல்ட்ராமாடல் போன் வாங்குனதுக்கான ஒரு ட்ரான்ஸாக்சன் ஆகியிருக்குமே! இப்பவெல்லாம் வேலைய ரிசைன் செஞ்சுட்டு கால்சென்டர்ல வேலைக்கு சேந்தாப்படி செல்போன் ஹேண்ஸ்ஃப்ரி உங்க காதுல பரமசிவன் கழுத்து பாம்புமாதிரி தொங்கிக்கிட்டே இருக்குமே? உங்க ஆபீசுக்கு உள்ளயும் சுத்தியும் யாரும் அடிக்கடி வராத தொந்தரவில்லாத எடங்க எல்லாம் இன்னேரம் கண்டுபிடிச்சிருப்பீங்களே!


இத்தனை நாள் கூட வேலை செய்யறவளுக "How nice! Chooo Sweet!" அப்படின்னு கீச்சுக்குரல்ல சொல்லும் போதெல்லாம் மனசுக்குள்ள குபுக்குன்னு கெளம்பற எரிச்சல் எல்லாம் இப்போ அதையே அவுக சொல்லிக் கேக்கறப்ப எப்படி இனிமையா மாறுச்சுன்னு ஆச்சரியமா இருக்குமே?! சிஸ்டம் பாஸ்வேர்டெல்லாம் அவுகளை நீங்க மட்டுமே கூப்பிடற செல்லப்பேருக்கு மாறியிருக்குமே? "டெட்டிபியர் இவ்வளவு விலையா" அப்படின்னு திகைச்சிருப்பீங்களே! அவுக வீட்டுல யார் யாரு எத்தனை மணிக்கு தூங்குவாங்கன்னு கண்டுபுடிச்சிருப்பீங்களே! ஒரு தடவை சார்ஜ் செஞ்சா செல்போன்ல எவ்வளவு நேரம் பேசலாம்கற டெக்னிக்கல் ஸ்பெசிபிகேசனெல்லாம் தெரிஞ்சிருக்குமே! ஆபீஸ்ல ப்ரோக்ராம் எழுதச்சொன்னா ஒரு மணிநேரத்துக்கு 4 லைனுக்கு மேல எழுதமுடியாத கைக்கு எப்படி SMS மட்டும் நிமிசத்துக்கு 20 அடிக்க முடியுதுன்னு மலைப்பா இருக்குமே! ஒரு நாளைக்கு 10 தம்மு அடிக்கறதெல்லாம் ஒடம்புக்கு எவ்வளவு கெடுதல் தெரியுமா அப்படின்னு திடீர்னு அன்புமணிக்கு உங்கள் மேலான ஆதரவை அளிக்கத் தோணுமே?


என்னது? ஓவரா சொல்லறனா? சரி விடுங்க! நீங்க வெளில சொல்லக்கூடாதுன்னா நானும் சொல்லலை! :) ஆகவே மக்களே! உங்கள் வாழ்க்கையில் இதுவே உங்களுக்கு கொடுக்கப்படும் கடைசி வாய்ப்பு! ஆகவே, காதலியுங்கள்! இந்த வாய்ப்பை தவர விட்டால் இனி கிடைக்கவே கிடைக்காது! இந்த நேரத்துல மட்டும் உங்க கல்யாணமாகி ரெண்டு வருசமான கூட்டாளிகளையெல்லாம் பக்கத்துல சேர்த்துக்காதீக! "இதெல்லாம் மாயைடா மச்சி!", "எல்லாம் கல்யாணமானா மூணு மாசத்துல தெளிஞ்சுரும்", "உன்னையெல்லாம் பார்த்தா பாவமா இருக்கு!", "உலக உண்மை தெரியாம இருக்கியேயப்பு!" இப்படி விதவிதமான பிட்டுகளையெல்லாம் எடுத்துவிட்டு, அவிங்க கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி உருண்டு புரண்டு காதலிச்சதையெல்லாம் மறந்து, பின்னாடி வரப்போற நிதர்சண வாழ்க்கைய அப்பட்டமா எடுத்துவிட்டு உங்க மனசை கெடுக்கப் பார்ப்பானுவ.. பொகைப்பிடிச்சவனுக! அதையெல்லாம் காதுலயே போட்டுக்காதீக! என்னது? இப்பவும் காதுல ஹேண்ஸ்ப்ரீதான் இருக்கா? போட்டுத்தாக்குங்க! :)


சரியப்பு! மனம் விட்டு காதலிக்கனுங்கற! ஆனா எந்த அளவுக்கு நம்ப மேட்டரை எல்லாம் அவங்களுக்கு சொல்லலாம் அப்படின்னு கேட்டீங்கன்னா கட்ரைட்டான பதிலெல்லாம் இதுக்கு கிடையாது! "வரபோறவ கிட்ட எதையுமே மறக்கக்கூடாது! அத்தனையும் சொல்லிறனும்!" அப்படிங்கற ஓபன்புக் ஒருவகை! "நம்மைப்பத்தி ஒன்னுமே நெகடிவா சொல்லக்கூடாது! பிரச்சனையாகிரும்!" அப்படிங்கற ஃப்ளாக்பாக்ஸ் ஒருவகை! என்னதான் சுயநினைவோட இல்லாம காதல் தேன்குடிச்ச கருவண்டாட்டம் கிர்ரடிச்சுக்கிடந்தாலும் உள்ளுணர்வு சொல்லறதுக்கேப்ப ஆங்காங்கே அப்டி அப்டி, இன்னின்னிக்கு இப்டி இப்டி அப்படின்னு ஒரு லெவலா, ஒரு சைசா, ஒரு தினுசா, ஒரு குன்சாவா உண்மைகளை சொல்லியும் சொல்லாம சொல்லறது ஒருவகை! என்னைக்கேட்டா கடைசியா சொன்னது தான் பெஸ்ட்டு! இது உண்மைகளை அப்படியே சட்டி சட்டியா எடுத்துப்போட்டு ஒடைக்கறது இல்லை! மொத்தமா திரைபோட்டு உங்க இருண்ட பக்கங்களை மூடிமறைக்கறது இல்லை! என்னதான் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து வாழப்போகிறவர்கள் என்றாலும் அவரவருக்கு ஒரு அந்தரங்கம் உண்டு! அதை மதிப்பது என்பதுதான் இது! "படிக்கும்போது ஒரு புள்ளைய டாவடிச்சேன்! ஆனா அது சரிவராது அப்படின்னு அதன்பிறகு உணர்ந்துட்டேன்!" அப்படின்னு சொல்லி நிறுத்தாம "நாங்க எப்படியெல்லாம் காதலிச்சோம் தெரியுமா? நான் எப்பேர்ப்பட்ட காதலன் தெரியுமா?"ன்னு லெவல் தெரியாம அள்ளி விட்டுக்கிட்டு இருந்தீங்கன்னா அப்பறம் சொல்லறதுக்கு ஒன்னுமில்லை! நல்லா கவனமா இருங்கப்பு! இப்ப நீங்க எடுத்துவிடற ஒவ்வொன்னும் நாளைக்கு ஒரு பிரச்சனைன்னா அஸ்திரமா மாறி உங்க மார்ல பாயக்கூடிய அபாயம் இருக்குங்கோவ்! அப்பட்டமா மறைக்கசொல்லலை! அளவா அவசியமானதை சொல்லுங்கன்னு சொல்லறேன்! அஙகிட்டு இருந்து கதை கேக்கறதும் அளவா கேளுங்க.. தேவையில்லாத விசயங்களை நோண்டி நோண்டி விசாரணை கமிசனெல்லாம் போடாதீக! இந்தக்கட்டமானது ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்பதற்காக அன்றி ஆளுக்கு ஒரு பக்கம் உட்கார்ந்து "சத்தியசோதனை" எழுதுவதற்கானது அல்ல!


இந்த மேட்டரு மட்டும் இல்லை! நம் வீட்டாரை பற்றி சொல்லும் எதுவும் கூட நல்லதாகவே சொல்லி பில்டப்பு கொடுக்கனும்னு அவசியமில்லை! சொல்வதனால் எந்த பயனும் இல்லை என்பது மாதிரியான விசயங்களை அப்பட்டமாக புட்டுப்புட்டு வைப்பதற்கும் அவசியமில்லை! எக்காரணம் கொண்டும் உங்கள் வீட்டாரைப்பற்றிய உயர்வான எண்ணங்களை அவுக மனதில் வ்லுக்கட்டாயமாக திணிக்காதீர்கள்! உண்மைகளைச் சொல்லுங்கள்! அவுக நம்மை விட வெவரமாத்தான் இருப்பாக! நீங்கள் சொல்வதைவிடவும் அதிகமாக புரிந்து கொள்வார்கள்! மேலாக உணர்துகொள்வார்கள்! உறவுகள் என்பது இவர்கள் இப்படி என தியரி படித்து வருவதில்லை! அடுத்தவர் இருப்பின் மேண்மையை உணர்ந்து, உடனிருந்து பழகி, ஒருவருக்கொருவர் புரிந்துகொள்வதிலும், அன்பை உணர்ந்து கொள்வதிலும் மெல்ல மெல்ல உருவாகும் பிணைப்பு அது! பகிர்ந்து கொள்ளப்படும் விடயங்களைப் பற்றிய நிஜமான அக்கறையோடும், பரிவோடும், நேர்மையாகவும் இருங்கள்! அவ்வளவுதான்!

காதலிக்கற இந்த நேரத்துல நெஜமாகவே சில ஹீரோத்தனம் எல்லாம் செய்யுங்க! இன்ப அதிர்ச்சிகளை அள்ளி விடுங்க! இந்த இனிமையான நேரங்கள் தான் பின்னால் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்பிட்டோம் என உணர்ந்து கொள்ளும் காலங்களில் ஒரு சின்ன புன்முறுவலை முகத்தில் கொண்டுவரும்! அந்தக் காலத்துல என்னோட வீட்டம்மா வடநாட்டுல வேலையா இருந்தாங்க! எனக்கு சென்னை! போனைப்புடிச்சிக்கிட்டு தொங்கறதுதான் ஒரே வேலை! கல்யாணத்துக்கு இன்னும் 5 மாசம்! ஒரு நாளு பேச்சுவாக்குல காச்சலடிக்குதுன்னு சொல்லி "என்ன செய்ய? அவ்வளவு தூரத்துல இருக்கற! நீ வந்து பார்க்கவா முடியும்?" அப்படின்னு சோகமா சொல்ல நானும் "ரெண்டு க்ரோசினை ஒன்னா போட்டுக்கிட்டு படுத்து தூங்குனா சரியாப்போயிரும்" அப்படின்னு என்னோட மருத்துவ அறிவை எடுத்து இயம்பிட்டு போனை வைச்சுட்டேன்! அப்போ மணி இரவு 10! போட்டுக்கிட்டு இருந்த பேண்டு சட்டையோட நேரா கெளம்பி மீனம்பாக்கம் போய் பைக்க நிறுத்திட்டு அன்னைக்கு நைட்டு ஃப்ளைட் 1:30க்கு பிடிச்சு 3 மணிக்கு அவுக ஊர்ல எறங்கி விடியறவரைக்கும் ஏர்போர்ட்லயே தூங்கிட்டு அப்பறம் ஒரு வண்டியபிடிச்சு 6 மணிக்கா அவுக வீட்டுக்குப்போய் "கடவுளே! கடவுளே! அவதான் கதவைதிறக்கனும்"னு வேண்டிக்கிட்டே காலிங்பெல்லை அடிக்க சொல்லிவைச்சாப்புல பால்காரன் வந்துட்டான்னு அவுக வந்து கதவைத்திறக்க.. ஆஹா! அந்த 5 நொடிகள் இனி வாழ்க்கையில் கிடைக்காது! நாம அப்படியே கமல் மாதிரி ஒரு மார்க்கமா செவுத்துல சாஞ்சுக்கிட்டு ஒரு லுக்கோட "காச்ச இப்ப எப்படி இருக்கு?" அப்படிங்கற உணர்வுபூர்வமான ஒரு டயலாகை எடுத்து விட.. இன்ப அதிர்சியில் அவுக பேச்சு மூச்சில்லாம மொகத்தை பொத்தி அழ ஆரம்பிக்க... ம்ம்ம்.. அப்பிடி போச்சுது கதை! இன்னைக்கும் இங்கிட்டு கரண்டி வளையற நிகழ்வு ஏதாச்சும் ஆரம்பிச்சா சன்னமா இந்த பிட்டை ஃப்ளாஸ்பேக்குன்னு எடுத்துவிட்டு கொஞ்சமா அடிவாங்கி தப்பிச்சுக்கறதுதான்! :)



கல்யாணத்துக்கு இன்னும் நாளிருக்கு... ஆகவே, உள்ளூருல இருக்கற அல்லது சந்திச்சுக்க வாய்ப்பிருக்கற மக்களுகளுக்கு எல்லாம் இன்னேரம் வாரத்துக்கு ரெண்டுதடவையாவது வீட்டு பெருசுகளுக்கு தெரியாம ரகசிய சந்திப்பெல்லாம் நடந்துக்கிட்டு இருக்குமே! அப்படி இப்படி சில சில்மிசங்க எல்லாம் பர்மிட்டடு! இதெல்லாம் நாள் முச்சூடும் அவிங்க நெனப்பாவே இருக்கறது ஒதவும்! அதனால கொஞ்சம் இந்த விசயத்துல கொஞ்சம் கட்டுப்பெட்டியா இருந்து கமுக்கமா செய்யுங்க! என்னது நீங்க குஷ்பு கட்சியா? அது சரி! நமக்கு இந்த விசயத்துல இருக்கற கெடைச்ச பட்டறிவுக்கு தலைவாழை இலை போட்டு, எட்டு வகை பொரியல் வைச்சு, நெய் பருப்புல ஆரம்பிச்சு, மோருல கைகழுவற விருந்து போட்டாவே ஒழுங்கா சாப்பிடத்தெரியாது! இதுல எதுக்குங்க அவதி அவதியா வறட்டு பாஸ்ட்புட்டை சாப்டுட்டு தொண்டைல மாட்டி விக்கிக்கிட்டு கஷ்டப்படனும்? ரசனையோடு, நுணுக்கமாக, இயல்பாக, அன்பு கலந்து, புரிதல் கொண்டு, பிரிக்க முடியாத பந்தத்துடன் அவசரமில்லாமல் பிரிக்க வேண்டிய வாழ்க்கை முடிச்சுகளை அவசரப்பட்டு அவிழ்க்கிறேன் என்று மேலும் சிக்கலாக்கிவிடக் கூடாதல்லவா? ஏதாவது தவறாகபோய் சரியா வராமப்போனா "இவனால முடியலையோ?" அல்லது "இவளுக்கு ஒன்னுமே தெரியலையோ?!" அப்படிங்கற சின்னக்கீறல் மனசுல விழுந்துருச்சுன்னா அப்பறம அது நல்லவிதமா முடியாது! எனக்குத்தெரிஞ்ச ஒரு கேசுல ரெண்டுபேருமே வெளிநாட்டுலதான் இருந்தாங்க! இங்க பெரியவுக எல்லாம் பேசி முடிச்சதும், ரொம்ப முற்போக்குன்னு அவங்க இப்படி அப்படி இருக்கப்போக, கொஞ்ச நாள்ல அந்த பொண்ணு "He is not a Man" அப்படின்னு சிம்பிளா சொல்லி கல்யாணத்தையே நிறுத்திருச்சு! :( இப்போ அவிங்க ரெண்டுபேரும் வேற கல்யாணம் செஞ்சு புள்ள குட்டிகளோடதான் இருக்காக! பொறுங்கப்பு! கெணத்து தண்ணிய ஆத்துவெள்ளமா அடிச்சுக்கிட்டு போயிற போகுது?!


வாரத்துக்கு ஒரு முறையாகவாவது அவுக வீட்டாருக்கு ஒரு போன் போட்டு பேசிருங்க.. (எல்லாத்தையும் நலம் விசாரிச்சிட்டு "உங்க பொண்ணுகூட கொஞ்சம் பேசலாமா?" அப்படிங்கற அப்பாவி பிட்டை எடுத்துவிட்டால் இன்னும் விசேசம்!) "கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் நான் வேலைக்கு போகனும்", "கல்யாணத்துக்கு பிறகும் நான் என் வீட்டாருக்கு சப்போர்ட்டா இருக்கனும்" என்பது போன்ற கோரிக்கைகள் அவுக கிட்ட இருந்து வந்தால் உங்களுக்கு அதில் ஒப்புமை இல்லாத பட்சத்தில் இதயம் மூடி காதுகளை மட்டும் திறந்து கேட்காமல், இப்போதைக்கு சரின்னு சொல்லிட்டு கல்யாணத்துக்கு பெறகு சமாளிச்சுக்கலாம் என்ற எண்ணங்களை கைவிட்டு, உண்மையான அக்கறையோடு உங்கள் நிலையையும் முடிவையும் எடுத்துகூற முடியுமானால் அதனைச்செய்யுங்கள்! இல்லையெனில் "அன்னைக்கு சொல்லறப்ப தலையை தலையை ஆட்டூனீங்க!", "உங்களை நல்லவுகன்னு நினைச்சேன்", "ம்ம்ம்.. எல்லாம் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடிதான்!", "எனக்கு வந்து வாச்சிருக்கீங்க பாருங்க" என்பது போன்ற ஏவாள் ஆதாமுக்குச் சொன்ன வசனங்களை சிறிதும் மாறாமல் இன்றும் நீங்கள் கேட்கக்கூடிய சிரமதசையில் இருந்து தப்பிக்க முடியாதெனினும் மனதளவில் பெரிய பாதிப்பின்றி தனக்குதானே சிரிச்சுக்க உதவும்!


ஆகவே...



மனமுவந்து காதல் செய்வீர்!
ஓடிஓடி காதல் செய்வீர்!
விடியவிடிய காதல் செய்வீர்!
தொலைபேசியில் காதல் செய்வீர்!
பெத்தவுகளுக்கு தொல்லைதராமல் காதல் செய்வீர்!
உளரிக்கொட்டி காதல் செய்வீர்!
வருங்கால வாழ்க்கை பேசி காதல் செய்வீர்!
சண்டைபோட்டு காதல் செய்வீர்!
பரிசு கொடுத்து காதல் செய்வீர்!
பைத்தியமாக காதல் செய்வீர்!
காதல் மட்டுமே வாழ்க்கையென காதல் செய்வீர்!
வானமே எல்லையென காதல் செய்வீர்!
'எல்லைமீறாமல்' காதல் செய்வீர்!



"சொல்லீட்டல்ல! அப்ப கெளம்பறது?!" அப்படிங்கறீங்களா? அதுவும் சரிதான்! சிவபூஜைல நானெதுக்கு கரடிபோல! அப்போ வர்றங்ங்...

--------

வியாழன், மே 25, 2006

கெரகம் முடிஞ்சது! அடுத்தது க.க தான்... :)


ண்பர்களுக்கு,


என் நலன் மீது அக்கறை கொண்டு "எதற்காக அப்படியொரு பதிவு எழுதினீர்கள்? இளவஞ்சியா இப்படி?" என அக்கறையோடு விசாரித்த உங்கள் அனைவருக்கும் என் நன்றிகள்! உங்கள் தனிப்பட்ட மடல்களுக்கு என்னுடைய பதிலாக இதனை வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

குசும்பன் அவர்களுடைய பதிவில் அதற்கான விளக்கங்களை அளித்து விட்டேன்! "இதெல்லாம் உங்களுக்கு தேவையா? நீயும் இப்படியா?!" என்பது முதற்கொண்டு இடித்துரைத்த நண்பர்களுக்கும், உங்கள் மீது தவறான அபிப்பிராயம் கொண்ட நண்பர்களுக்கு உங்கள் நிலைப்பாடு புரியவேண்டும் என கேட்டுக் கொண்டதற்காகவும் அவர்களுக்கு இட்ட பதிலினை இங்கேயும் இடுகிறேன்! "இளவஞ்சி சரியாகத்தான் செய்திருக்கிறான்" அல்லது "ச்சே..இவனும் இவ்வளவுதானா?!" என்ற எந்த நிலைப்பாட்டை படிக்கும் நீங்கள் எடுத்தாலும் எனக்கு மகிழ்ச்சி! அவ்வளவே! இதற்குப் பிறகு என்னிடம் இதைப்பற்றி சொல்ல ஒன்றுமில்லை! சொல்லவும் மாட்டேன்! ஆகவே... அடுத்தது க.க தான்! பயப்படாதீகப்பு! :)

****

"குசும்பனுக்கும் PKSக்கும் சில விளக்கங்கள்...

குசும்பன் /PKS,

முதலில் ஒரு நாய் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு தெருத்தெருவாக திரிந்து நாய்களைப்பிடித்து வந்து நாய்க் கண்காட்சி வைக்காமல் பெயரைச் சொல்லி முகத்தில் குத்திய உங்கள் நேர்மைக்கு என் வந்தனங்கள்!

இதை எழுதுவதற்கான ஒரே காரணம் "பாஸ்டன் பாலாஜி, இகாரஸ் ப்ரகாஷ், பத்ரி சேஷாத்ரி, உஷாஜி போன்றோர் இளவஞ்சியிடம் கேட்டுச் சொன்னால் நல்லதுதான்" என்ற வரிகள்தான்! அவர்கள் என்னை கேட்கப்போவதில்லை. ஆனாலும் சிலவற்றை சொல்லவதன் மூலம் அவர்களுக்காவது என் அயோக்கியத்தனமான அங்கதத்தில் சொல்ல வந்த உணர்வுகள் புரியுமென்ற நம்பிக்கைதான்!

எனக்கும் இளவஞ்சிக்கும் என்ன தொடர்பு? எதற்காக என்னைத்தாக்கி பதிவிடுகிறார்? நான் என்றைக்காவது அவரைத் தாக்கியதற்கான சுட்டிகளை கொடுக்கமுடியுமா? என்ற கேள்விகளுக்கான பதில்களை தேடும்முன் உங்களுக்கு அதே கேள்விகளை இங்கே வைக்கிறேன்! இத்தனை நாட்கள் நீங்கள் அங்கதம் என்ற பெயரில் அனைவரையும் போட்டுத்தாக்கும் பதிவுகளைப் போட்டதில் எத்தனை பேர் உங்களோடு தொடர்புடையவர்கள்? எத்தனை பேர் உங்கள் மீது கொண்ட வன்மம் காரணமாக உங்களை அவதூறாக தாக்கி பதிவிட்டிடுக்கிறார்கள் என்பதற்கான சுட்டிகளை என் பார்வைக்கு அளிக்க முடியுமா? உங்களைப்பற்றி அங்கதம் என்ற பெயரில் அவதூறாக பதிவிடுவதற்கு உங்களையும் உங்கள் கருத்துக்களையும் பிடிக்காமல் இருந்தாலே போதும்! இதுபோல போட்டுத் தாக்கிவிட்டு போய்க்கொண்டே இருக்கலாம்! நாமெல்லாம் செய்து கொண்டிருப்பதைப்போல. போட்டுத்தாக்கிய ஒரே ஒரு பதிவின்மூலம் உங்கள் தரமெல்லாம் இறங்கி என்னை கிழிகிழியென கிழித்து பதிவுகள் இடும் அளவுக்கு உங்களுக்கு கோபம் வருகிறதே? உங்கள் அங்கதத்தின் மூலம் பாதிப்பான மற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு கோபம் வரும் என்று என்றைக்காவது நினைத்துப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அல்லது உங்களைப்போல பதிலுக்கு வார்த்தைகளின் மூலம் விளையாட வக்கில்லாமல் மனதுக்குள் குமைந்து கொண்டிருக்கும் அவர்களது இயலாமைதான் உங்கள் பலமா?

அதெல்லாம் அங்கதம்.. அதனால் பாதிக்கப்பட்டதாக யாரும் எனக்கு சொன்னதில்லை. ஆனால் நீ செய்தது அவதூறு என்பீர்களேயானால் உங்களது அங்கதம் பற்றிய அளவுகோலை இங்கே அனுப்பி வைப்பீர்களானால் நன்றியுடையவனாக இருப்பேன்! நானும் அடுத்தவர் வாயைத்திறந்து சொல்லக்கூட முடியாத அளவுக்கு, என் நரகல் நடையை மாற்றிக்கொண்டு நாசூக்காக பிடிக்காதவர்களை குத்திக்கொண்டே இருப்பேன்! நிர்வாகியாக இருந்துகொண்டே வலைப்பதிவாளன் என்று எழுதியது என பல்டி அடிக்கிறாயே என்றால் என்ன சொல்வது? உங்களுக்கு எப்படி நீங்கள் மகிழ்சியாக இல்லமலேயே அந்த பதிவுகளை எழுத முடிந்தது!? அதுபோலத்தான் இதுவும்!

மேலும் சிலவற்றை சொல்வதற்கு முன்பாக சில கேள்விகளை முன்வைக்கிறேன்...

1. "இந்த பதிவு யாரையாவது குறிப்பிட்டால் அது தற்செயல்தான்..." என்ற ஒரு வரியை கடைசியில் போட்டுவிட்டால் யாரைப்பற்றி வேண்டுமானாலும் என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாமா? இதைப்பற்றிய உங்கள் கருத்தென்ன?

2. "நையாண்டியை இன்சல்ட்டாக எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது" என்பதைப்பற்றிய உங்கள் கருத்தென்ன? "இது எனக்கும் நகைச்சுவைதான்" என்று யாரைக்குறித்து எழுதப்பட்டதோ அவன் சொல்ல வேண்டுமா? இல்லை எழுதறவனே "நான் உன்னைப்பற்றி கேவலமாக எழுதுனதுக்கெல்லாம் இன்சல்ட் ஆகாத மகனே! நகைச்சுவை உணர்வை வளர்த்துக்க" அப்படின்னு எழுதறவன் சொல்லனுமா?!

3. பேரை கொஞ்சம் மாத்தி என்ன வேணா எழுதலாம்! அது தனிமனித தாக்குதலாகாது என்பதைப்பற்றிய உங்கள் கருத்தென்ன?

கடைசியில் கண்ட டிஸ்க்ளெய்மரை பார்த்தீர்களா? "இது யாரையாவது குறிப்பிட்டால் தற்செயல்தான்" என தெளிவாக சொல்லிய பிறகும் ஏன் நீங்கள் உங்களை குறிப்பதாக எடுத்துக்கொள்கிறீர்கள்? உங்களை பாதிப்பதாலா? உங்களைப்போல நேரடியாக முகத்தில் குத்தாமல் ஒரு நாய் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு வீதிவீதியாக நாய்பிடிக்க அலையவைத்தது இந்த டிஸ்க்ளெய்மரில் உள்ள அயோக்கியத்தனத்தை உணர்ந்திருப்பதால் தானே?! ஒருவன் கவிஞன் ஆக ஆசைப்படுகிறேன் என்று சொல்வதில் உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை? அவனை காத்துவாயன் என்று கண்டுபிடிக்கிற அளவுக்கு அவன் மீது உங்களுக்கு என்ன காண்டு? ஒருவர் நான் எழுத்தாளராக வரவிரும்புகிறேன் என்று சொன்னால் "3000 பேரு படிச்சா நீயெல்லாம் எழுத்தாளனா?" என்று ஷகிலா போஸ்டரை பார்த்த கணக்கோடு வருவதன் மூலம் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்? இவர்களை விட அதிகமாக 90000 பேர் பார்த்ததன்மூலம் இப்படி மற்றவரை தூற்ற உங்களுக்கு உரிமையும் தகுதியிருக்கிறது என்றா? ஒருவரை அவ்ரது உருவத்தை வைத்து காயப்படுத்துவதற்கு வேண்டிய தினவை உங்களுக்கு கொடுப்பது எது? நீங்கள் உங்கள் முகத்தை மறைத்திருக்கும் தைரியம்தானே? எங்கே உங்கள் படத்தையும் போடுங்களேன் பார்ப்போம்? மற்றவர்களின் கருத்துக்களையும் கொஞ்சம் அறியலாம்!

தேன்கூடு பற்றி சொல்லியதெல்லாம் நீங்கள் அடிக்கடி உபயோகப்படுத்தும் "முதுகு சொறிதல்" என்பதற்கான சிறந்த எடுத்துக்காட்டை சொல்வதற்காகதான்! உச்சகட்டம் மற்றும் உங்கள் கதையைப்பற்றி சொன்னதெல்லாம் போகிற போக்கில் போட்டுத் தள்ளிவிட்டு போய்க்கொண்டே இருப்பதுதான்! அங்கதம் என்று எழுத ஆரம்பித்த பிறகு சொல்லும் கருத்தில் லாஜிக் எல்லாம் பார்க்க முடியுமா என்ன? எதைச் சொன்னால் எதிராளி மனதளவில் காயப்படுவான், கோபம் பீரிட்டுக் கிளம்பும் என குறிபார்த்து அடிப்பதுதான்! இத்தனை நாள் அங்கதம் எழுதும் உங்களுக்கு இது புரியவில்லை என விளக்கம் கேட்டால் நான் என்ன சொல்வது? இரண்டாவதான நாய்ப்பதிவு கண்டிப்பாக, சத்தியமாக, உண்மையாக உங்களைப்பற்றியது இல்லை! ரெண்டு ரூவா இருந்தா கொடுங்க(என் குடும்பத்துக்கே ப்ளைட் டிக்கெட் வாங்கித்தறவுக நீங்க..ரெண்டுரூவா கொடுக்கமாட்டீங்களா என்ன? :) ) கற்பூரம் வாங்கி வந்துகூட சத்தியம் செய்கிறேன்! ஊரெல்லாம் தேடித்தேடி பார்த்தாலும் நாய்கள் மட்டுமே கண்ணுக்கு தெரியும் பார்வைக்குறைபாடுள்ள ஒருவருக்கு அவரது நிலையை விளக்கும் பதிவு அது!

அந்த இரண்டு பதிவுகளையும் எழுதுவதற்கு உங்களுக்கு எவ்வளவு நேரமாயிற்று? 30 நிமிடங்கள்?! எனக்கு 40 நிமிடங்கள்! அவ்வளவே! இதுபோன்ற அயோக்கியத்தனமான அங்கதங்கள் எழுதுவதற்கு அறிவுஜீவித்தனமோ இல்லை புத்திசாலித்தனமோ தேவையில்லை! மூளையில் கொஞ்சம் மடங்கல் இருந்தால் போதும்! போகிற போக்கில் போட்டுத் தள்ளிவிட்டு போய்க்கொண்டே இருக்கலாம்! இப்பகூட ஒன்று சொல்கிறேன் பாருங்க! "வழிப்போக்கன்: போகிற வழியெல்லாம் வயித்தால போறவன்!" அவ்வளவுதான் இதற்கு என்ன திறமை வேண்டும் என நினைக்கிறீர்கள்? இப்படியும் அப்படியும் மடக்கியும் மாற்றியும் திரித்தும் எழுதப்படும் சொற்களை வைத்து மற்றவர்களது சின்னச்சின்ன குறைகளை பெரியதாக மாற்றி அடுத்தவன் உணர்வுகளை மதியாமல் அவர்களை அலங்கார, அதீத, அங்கத சொற்களால் அடித்து வீழ்த்தி அவர்களை வாய்திறவாமல் செய்வதில் இல்லை திறமை! இவ்வளவு இருந்தும் தெரிந்தும் அவைகளை பிடிக்காதவர்கள் மீது ஏவாமல் அவர்கள் கருத்தையும் மதிப்பதில் உள்ளது நமது திறமைகளின் மீதான நமது நம்பிக்கை!

"இத்தனை பேர் கருத்துச்சொல்லியும் என்னை மட்டும் அவதூறு செய்தது ஏன்?" எனக்கேட்டும் PKSக்கு.. அது அங்கே இருந்த மண்ணாந்தைகளில் உங்களை மட்டும் ஆந்தையாக பார்த்தால்கூட இருக்கலாம்! நையாண்டியை நகைச்சுவையாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற உங்களது கருத்து நிஜமாகவே புல்லரிக்க வைத்தது! அப்படிப் பார்த்தால் எனது பதிவுகூட ஒரு வைகையான Black Humour தான்! இதுமட்டும் ஏன் உங்களுக்கு நகைச்சுவையாக தெரியவில்லை? உங்களைப் பாதித்ததாலா? அங்கு படித்ததில் யார் யாரெல்லாம் பாதிக்கப்பட்டார்கள் என எனக்கு தெரியாது. அதைத்தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியமும் எனக்கு இல்லை என்று சொல்வீர்களானால் ஏன் என் பதிவில் உள்ள ஆழமான நகைச்சுவையை உங்களால் உணரமுடியவில்லை! உங்கள் உணர்வுகள் காயப்பட்ட ஒரே காரணத்தாலா? காத்துவாயன், பொறுக்கிகள் என குறிப்பிட்ட ஒரு ஆட்களை மட்டும் தாக்கப்பட்டபோது நீங்கள் ரசித்து சிலாகிக்கும் அளவுக்கு உயர்ந்து இருந்த அந்த நகைச்சுவை உணர்வு ஏன் என் பதிவினை படிக்கும் போது இல்லை? நம்மை பற்றிச்சொல்லும்போது நமது நகைச்சுவை உணர்வுகளை இழுத்துப்பூட்டி வைத்துவிட வேண்டுமா என்ன? "அடுத்தவனை கேவலப்படுத்தும்போது கைதட்டி சிரிக்கறயா.. இரு.. இரு.. உன்னை சொல்லும்போது என்ன செய்யற பார்க்கறேன்" என்ற சிறுபிள்ளைத்தனமான கோபத்தின் வெளிப்பாடே உங்களைப்பற்றி சொல்லியது! பார்க்கப்போனால் அந்த பதிவே ஆத்திரம் கண்களை மறைக்க இவனுங்களை எப்படியும் காயப்படுத்தி விடவேண்டும் என்ற வெறியுடன் எழுதப்பட்டதுதான்!

பலியாடு, பலியாடு என்று என்னவோ என் தலைவெட்டப்பட்டு ரத்தவெள்ளத்தில் துடிப்பதுமாதிரியான பில்ட்டபுடன் என்ன நிறுவ முயல்கிறீர்கள்? நீங்களெல்லாம் சுயசுந்தனையுடைய பிரம்மாக்கள் என்றும் உங்களை தாக்கி ஒரே ஒரு பதிவிட்டதால் என்னையெல்லாம் உலகெங்கிலும் இருந்து தூண்டிவிடுகிறார்கள், சதி செய்கிறார்கள், அடியாளாக உபயோகப்படுத்துகிறார்கள் என்றா? ஒரு பதிவுக்கே நீங்கள் இத்தனை கற்பிதங்கள் கொடுக்கமுடியும் எனில் இத்தனை நாள் நீங்களெல்லாம் போட்டுத்தாக்கிய பதிவுகளுக்கு எத்தனை பேர், எத்தனை நாடுகளில் இருந்து எத்தனை நாட்கள் உங்களை தூண்டி, மூளைச்சலவை செய்து அடியாளாக உபயோகப்படுத்தியிருக்க வேண்டும்! நினைக்கவே மலைப்பாக இருக்கிறது!

உங்களது தவறுகளை எடுத்துச்சொல்ல உங்களுக்கு இருக்கும் நண்பர்களை நினைத்து எனக்கு பெருமையாக இருக்கிறது! அவர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்! இதுபோல அங்கதம் என்ற பெயரில் அடுத்தவரை போட்டுப்பார்க்கும் பதிவுகளை படிக்கும்போது தலையில் குட்டி கண்டிக்கவில்லையெனினும், படித்து விட்டு அன்னப்பறவைபோல அதிலிருக்கும் நகைச்சுவையை மட்டும் மனதார பாராட்டிவிட்டு நடையைக் கட்டாமல் நண்பன் என்ற உரிமையிலாவது "இது தவறு" என்று ஒரு முறை சொன்னீர்களானால், அடுத்தமுறை இதுபோன்ற கருத்துக்களால் மோதிக்கொள்ள முடியாமல் அங்கதம் என்ற பெயரில் மறைந்து அடுத்தவரை அடித்து வீழ்த்தும் அயோக்கியத்தனமான பதிவுகளை எழுதும் முன், சக வலைப்பதிவாளர்கள் மீது மரியாதை இல்லையெனினும் உங்கள் மீதுள்ள மரியாதைக்காகவது இதுபோல எழுதுவதற்கு முன்பு ஒரு முறை யோசிப்போமல்லவா?! தயவு செய்து இனி இதனை செய்யுங்கள்!

நீங்கள் மதிக்கும் நண்பர்களின் மீது எனக்கும் மதிப்பும் மரியாதையும் உள்ளது! அவர்களையும் என் நண்பர்களாகத்தான் நினைக்கிறேன்! ஆகவே என் பதிவிலிருக்கும் ஆத்திரம் கண்களை மறைக்க தாக்கியே ஆகவேண்டும் என எழுதிய பகுதிகளை மகிழ்சியுடன் எடுத்துவிடுகிறேன். அப்ப மிச்சமிருக்கிறது என்ன எங்கிறீர்களா! எப்படி உங்கள் பதிவுகளை நீங்கள் அங்கதம் என்று நம்புகிறீர்களோ அது போல நிஜமாகவே எனக்கு அது அங்கதம் தாங்க! :) அதில் ஏதேனும் வருத்தமிருப்பினும் சொல்லுங்கள்! நீக்கிவிடுகிறேன்!

இந்த பதிலையும் நீங்கள் வரிக்கு வரி ஆராயலாம்! சொல்லுக்கு சொல் திருப்பிப்போட்டு அடிக்கலாம்! அதைப்பற்றி எனக்கு வருத்தமில்லை! இதனை ஒரு தனிப்பதிவாக் போட்டு நாலுபேர் குழாயடிச்சண்டை என சொல்வதிலும் விருப்பமில்லை! எனவே பின்னூட்டமாக அளிக்கிறேன்! மேலும் ஏதேனும் கேள்விகள் இருப்பினும் கேளுங்கள்! பதிலிருந்தால் தருகிறேன்! இலக்கிய இணைய அரசியல்களின் மீதான எனது அறிவு எனது ஏதேனும் ஒரு பதிவைப் படித்தாலே உங்களுக்கு விளங்கிவிடும்! பொய்சொல்வதற்கோ, புரட்டு பேசுவதற்கோ, இமேஜ் பில்டப்புக்கோ நான் என் பதிவுகளை பயன்படுத்துவதில்லை! ஆகவே, இங்கே சொன்னவற்றை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது என்பது உங்களுடைய விருப்பம்! திராவிட கலரின்மீது 5 நிமிடம் கால் போட்டதையே மறைக்காமல் எழுதுகிறவனுக்கு இதெல்லாம் மறைக்கவேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை நீங்கள் உணர்ந்தால் மகிழ்வேன்!"

செவ்வாய், மே 23, 2006

நண்பர்களுக்கு ஒரு செய்தி...




நண்பர்களுக்கு,

எனது கடைசி இரண்டு பதிவுகளுக்கான சுட்டிகள் ஆட்சேபகரமான வார்த்தை பிரயோகங்களுக்காக தமிழ்மணத்தில் இருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளது. அவைகள் அனைத்தும் வலைப்பதிவாளர் என்ற வகையிலான எனது கருத்துக்களே தவிர தமிழ்மணத்தின் இணை-நிர்வாகி என்ற வகையில் எழுதப்பட்டவைகள் அல்ல! எனது கருத்துக்களில் உண்மையிருக்கிறது என நான் நம்புவதாலும், எழுதப்பட்ட வகையில் என் தவறுகளை மறைக்க விரும்பாததாலும் அந்த பதிவுகளை அப்படியே விட்டு வைக்கிறேன்.

எனவே, தமிழ்மணத்தின் உறுப்பினர் என்றவகையில் அதன் கட்டுப்பாடுகளுக்கு ஏற்ப இந்த முடிவினை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

எனது கருத்துக்களையும், உணர்வுகளையும் புரிந்துகொண்டு ஆதரவளித்த நண்பர்களுக்கும், தவறுகளை கடிந்துரைத்த நல்ல உள்ளங்களுக்கும் எனது நன்றிகள்!

படம் கொடுத்து உதவிய குழலிக்கும் என் நன்றிகள்! :)

திங்கள், மே 22, 2006

ஒரே ஒரு நாயும் சிறைபட்டுள்ள கண்ணாடிக்கூண்டும்...

கண்ணாடிக்கூண்டுக்குள் சிறைபட்டுள்ள ஒரு நாயின் சில பரிதாபப் புலம்பல்கள்...

"ஐயையோ! அங்கே ஒரு நாய் என்னைப்பார்த்து குரைக்கிறது!"

"பயமா இருக்கே! என் காதுக்கு அருகில் வந்து தன் கோரப்பற்களை காட்டி இளிக்கிறது!"

"ச்சே! அங்கே ஒரு நாய் கொஞ்சம்கூட லட்ஜையே இல்லாமல் அடிக்கடி தன் பின்புறத்தை தரையில் உரசிசொறிந்து தன் பொச்சரிப்பை தணித்துக்கொள்கிறது!"

"அங்க பார்த்தியா! தேவையானால் நக்கவும், தேவைப்படாத போது எச்சில் உமிழ்வும் பயன்படும் நீண்டு வளந்த என் அழகான நாக்கைப் பார்த்து அந்த நாய்களுக்கு ஒரே பொறாமை"

"தமாசையா தமாசு! அங்க ஒரு நாய் "தனக்குத்தானே திட்டத்தில்" தனக்குத்தானே நக்கிக்கொள்கிறது!"

"ச்சீச்சீ! ஷேம்.. ஷேம்.. பப்பி ஷேம்! எந்த நாய்களுக்கும் விரைகளே இல்லை!"

என்னங்க.. கேட்கவே பரிதாபமாக இருக்கிறதா?

கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள் சிறைபட்ட நாய்க்கு சுற்றிச்சுற்றி பார்ப்பதெல்லாம் நாய்களாகவே தெரியாமல் வேறென்ன தெரியும்? தனக்கு காயடிக்கப்பட்டுள்ளதைக் கூட உணராமல் "குரைப்பது" மட்டுமே தொழில் என "சொல்லிக்கொடுத்து" வளர்க்கப்பட்ட நாய்க்கு கண்ணாடிக் கூண்டுகளுக்கு வெளியே மணிதர்கள் என்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்... அவர்கள் "பேசுவார்"கள் என்பதையெல்லாம் உணர முடியுமா?! தன்னை சுற்றியுள்ள கண்ணாடிகளில் பிரதிபலிக்கும் தன் பிம்பம் தாண்டி பார்க்கவியலாமல் சிறைபட்டிருக்கும் நாய்க்கு கண்ணாடிகளுக்கு அப்பால் இருப்பவர்களை உணரத்தான் முடியுமா? முகத்தில் எதையோ மாட்டி மாட்டி தன் சுயமுகமே மறந்து பிரதிபலிக்கும் பிம்பங்கள் கூட தனது என உணரவியலாத பரிதாப நிலையிருக்கும் நாய்க்கு மற்றவர்களது உணர்வுகள், கொள்கைகள், நம்பிக்கைகள் என்பதன் மீதான மரியாதையை எதிர்பார்த்தீர்களானால் அது உங்கள் தவறல்லாமல் வேறென்ன?

வாயில் சலைநீர் ஒழுக கண்களில் வெறி மின்ன மற்றவர்களை கடித்துக் குதறுதாக எண்ணி கண்ணாடியில் தன்பிம்பத்தை தானே குரைத்துப் பிராண்டும் நேரம் போக யாருமே இல்லாத தனிமையை போக்க தன் குறியை தானே நக்குவது மட்டுமே உதவும் என்ற பரிதாப நிலையில் இருப்பது...


அந்நாயின் குற்றமல்ல! அது சிறைபட்டிருக்கும் சூழ்நிலையின் குற்றம்!




ஆகவே நண்பர்களே!

தயவு செய்து கோபப்படாதீர்கள்...
கடிக்கும் வெறிநாயை கல்லால்தான் அடிக்கவேண்டும் என முடிவெடுக்காதீர்கள்!

பரிதாபப்படுங்கள்!

தமாசைய்யா தமாசு பகுதி: இதற்கு எதுவும் இன்ஸ்பிரேசனல்ல! சொந்தபுத்தியுடனும், சுயஉணர்வுடனும் எழுதப்பட்ட சொந்த கருத்து!

சனி, மே 20, 2006

பதிவுகளாராய்ச்சி மையத்தில் சுப்பனும் குப்பனும்...


"இந்த முறைதான் மழை பெய்ஞ்சும் கெடுத்து, பெய்யாமலும் கெடுத்து பொழப்பு நாறிடுச்சே! அடுத்தமுறையாவது ஏதாவது வீரிய விதைகளா வாங்கி நவீன முறையில நாத்து பதிஞ்ச்சா நல்ல வெளைச்சல் பார்க்கலாமே"ங்கற நப்பாசையில குப்பன், ஊருக்குள்ள பார்க்க படிச்சவரு மாதிரி இருக்கற, எப்பப்பாரு டைப்படிக்கற மிசினு மாதிரியே இருக்கற டீவி பொட்டில தமிழ்ல தட்டிக்கிட்டு இருக்கற ஓராளை போய் பார்த்தாப்புல! விசயம் தெரிஞ்சவரா இருப்பாரு போலன்னு நம்பி கோக்கு மாக்கா இருந்த அந்த ஆளுகிட்ட போயி கேட்டதுல அவரு நாத்து 'பதிய'றதை 'பதிவு' பதியறதுனு புரிஞ்சுக்கிட்டு "பதிவுகளாராய்ச்சி மையத்"தோட அட்ரசை குடுத்து அங்க நம்மூரு ஆளு சுப்பன்னு ஒருத்தரு இருக்காப்புலன்னும் சொல்லி அனுப்பிச்சிட்டாரு! நம்மாளுக்கு படிக்கத் தெரியாதுன்னாலும் அங்க இங்க கேட்டு ஒரு வழியா கண்டுபுடிச்சி போய்டாப்புல..

****

சுப்பன்: அடடே குப்பா! வாப்பா வா! எப்படி இருக்க?

குப்பன்: எனக்கென்ன கேடு?! நல்லாத்தான் இருக்கேன்! இந்த நாத்து பதியற விசயமா..

சுப்பன்: அடப்பாவி! யாருப்பா உனக்கு இந்த அட்ரசை கொடுத்தது? எனக்குத்தான் விதி.. இங்க மாட்டிக்கிட்டேன்! இங்க எல்லாம் கால் வைச்சா வெளங்க மாட்டப்பு..

குப்பன்: என்னய்யா சொல்லற? இது என்ன அம்புட்டு மோசமான எடமா? அப்ப இம்புட்டு தூரம் வந்தது வீணாப்போச்சா?

சுப்பன்: அட விடப்பு! சலிச்சுக்காத.. வந்ததுதான் வந்த..இன்னய தேதில ஒலகத்துல என்ன நடக்குதுன்னாவது தெரிஞ்சுட்டு போ...!

****

சுப்பன் குப்பனை கூட்டிக்கொண்டு ஒரு அறைக்குள் செல்கிறார்! அறை மொத்தமும் அலங்கோலமாக இருக்கிறது... ஆங்காங்கே கருத்துச்சுதந்திரம், அங்கதம், நகைச்சுவை, சமூகம் என்று சுவர்களில் கிறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு மூலையில் கணினியை லென்ஸ் வைத்து உத்து உத்துப்பார்த்தபடி குளிச்சு நாலைஞ்சு நாளான மாதிரி ஒருத்தரு... அவரைச்சுற்றி கலர் கலரா ஸ்கெட்சு பென்களும் கலர் பென்சில்களும் க்ரையான்களும்... ஒரு 80 பக்க நோட்டுல அடிக்கடி எதையெதையோ எழுதிவிட்டு அதுமேல ஒவ்வொரு எழுத்துக்கும் கலர் பென்சில்களை வைச்சு வர்ணமடிச்சுக்கிட்டு இருக்காரு..

அவருக்கு நாலடி தள்ளி ஆறடில இன்னொருத்தரு... மொகத்தை மட்டும் காணோம்... பர்மாபஜாருல 10 ரூவாய்க்கு நாளுன்னு விக்கற முகமூடில ஒன்னை எடுத்து மாட்டிக்கிட்டு "ஹையா! என்னை யாரும் கண்டுபுடிக்க முடியாதே!" அப்படின்னு மனசுல மகிழ்ச்சி பொங்க இவ்வளவு நாள் இல்லாம திடீர்னு தேசியக்கொடிய கையில எடுத்து வைச்சுக்கிட்டு, இதை வைச்சு எத்தனை பேருக்கு திகிலூட்டலாம்கற நினைப்புல அதை தடவிக்கிட்டு இருக்காரு! இப்பவெல்லாம் மொகமூடிய போறவர்றவனெல்லாம் கிழிக்கறதாலயும், சில சமயம் உணர்ச்சி வசப்பட்டு தனக்குத்தானே கிழிச்சுக்கறதாலையும் பக்கத்துலயே ஹோல்சேல்ல வாங்கிட்டு வந்த மொகமூடிகளை அன்னைக்கு எழுதறதுக்கேற்ப மாத்தி மாத்தி போட்டுக்கறதுக்கு ரெடியா அடுக்கி வைச்சிருக்காரு!

சுப்பன்: குப்பா! இவருதான் முகமூதீ... வணக்கம் சொல்லுங்க

முகமூதீ: ஹாய்..ஹாய்..ஹாய்..ஹாய்...

குப்பன்: (பயந்துபோய்...) என்னப்பா இது? ஆயீ.. ஆயீங்கறாப்புல.. ஆராய்ச்சிமையம்ன... இவன் கூவறதைபார்த்தா வேறமாதிரி எடம்போல இருக்கே? பக்கெட்டு, சொம்புன்னு ஏதாவது கொடப்பா!

சுப்பன்: அடப்பாவி! அவரெல்லாம் படிச்ச பாரினரு... அப்படித்தான் வணக்கம் சொல்லுவாரு! நாமதான் பார்த்து பதவிசா நடந்துக்கனும்!

குப்பன்: சரியப்பா! வணக்கம் மூதீ...

முகமூதீ: ம்ம்ம்.. சரிசரி.. அடடே! உம்மூஞ்சி என்ன இப்படி கொரங்காட்டம் இருக்கு? மூக்கைப்பாரு போண்டா மாதிரி.. வாயப்பாரு.. காத்துப்போறாப்புல தொறந்திருக்கு! அப்படின்னா நீதானே காத்துவாயன்?

குப்பன்: சுப்பா.. உங்கூட்டாளின்னு பார்க்கறேன்! இல்லைன்னா நடக்கறதே வேற..சொல்லிவை!

முகமூதீ: டேய்! யாரைப்பார்த்து மெரட்டறமாதிரி பேசற?! கொஞ்சமாச்சும் அறிவு இருக்கா? கருத்துச்சுதந்திரம்னா என்னன்னு தெரியுமா... டாய்...

குப்பன்: என்ன அநியாயம்டா இது! இவன் மூஞ்சிசைக் காட்டறதுக்குகூட துப்பில்லை! என் மொகத்தை கேவலப்படுத்தறான்! இதையெல்லாம் கேக்க ஆளே இல்லையா?

முகமூதீ: யாருக்குடா துப்பில்லை? அந்த காலத்துல நான் ஒரிஜினல் போட்டோவே போட்டு இங்கிலீசுலயே எழுதினவன்! என்ன? நான் வாய வைச்சுக்கிட்டு சும்மா இல்லாமபோக, அவனவன் மிதிக்கற மிதி தாங்கமுடியாம தமிழுக்கு வந்து முகமூடி போட்டவன்! என் வரலாறு தெரியுமா ஒனக்கு? நான் எதுக்கும் பயப்படமாட்டேன்! ஆட்டோ சத்தத்தை தவிர...

குப்பன்: சுப்பா! இது சரியில்லை! நானொன்னு கேட்டா இவனொன்னு சொல்லறான்!

சுப்பன்: அப்பறம்?! நீ கேக்கற கேள்விக்கு சரியான பதிலை சொல்லிட்டா சும்மா இருப்பியா? ஒடனே அடுத்தது கேக்கமாட்ட? அதுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தா அப்பறம் கருத்து சொதத்திரத்தை யாரு காப்பாத்தறது?!

முகமூதீ: (அவரச அவரசமாக எதையோ எழுத ஆரம்பிக்கிறார்..) "அய்யோ...என்னை கொலை பண்றாங்கப்பா... அவன் என்னை திட்டறாம்ப்பா.. அங்கிட்டு ஒருத்தன் என்னை மொறைக்கறாம்ப்பா.. எல்லாரும் சுத்தி சுத்தி என்னையே கொடயறாங்கப்பா..."

சுப்பன்: சரி விடு... கெரகம் ஆரம்பிச்சிருச்சு! இன்னும் இங்க நடந்ததுக்கு வெளக்கம் சொல்லறேன்னு 20 பக்கத்துக்கு வாந்தியெடுக்காம ஓயமாட்டான்.. இங்க வா! இன்னொருத்தனை காட்டறேன்! (ஒரு கையில் லென்ஸும் மறுகையில் கலர் பென்சிலுமாய் இருந்த முதல்மேஜை ஆசாமியிடம் ) குப்பா! மீட் மிஸ்டர் 'குசு'ம்பன்!

குப்பன்: ஏன்யா! இதென்னா ஆராய்ச்சிக்கூடமா.. இல்லை கொல்லைப்புறமா?! ஆரம்பத்துல இருந்து கெரகம் கேக்கறதெல்லாம் நாத்தமாவே இருக்கு!

சுப்பன்: அப்படி எல்லாம் சொல்லாத.. இவரு பெரிய அறிவுஜீவி! மத்தவங்க எழுதற ஒவ்வொரு எழுத்துக்கும் கொறஞ்சது 50 அர்த்தமாவது கண்டுபுடிச்சதா சொல்லிகுவாப்புல.. இவருதான் இன்னைய தேதில அங்கதத்துக்கு அளவுகோல்! இவரு பார்த்து அது நகைச்சுவைன்னா அது நகைச்சுவை! இல்லைன்னா அது சீரியஸ் மேட்டரு!

'குசு'ம்பன்: வாங்க குப்பன்! உங்க வணக்கத்துக்கு முன்னாடி நேத்து காலைல வெயிலடிச்சப்ப கொதிக்கற சாம்பாரை எடுத்து பஸ்ல கண்டக்டருக்கு ஊத்தி பள்ளிக்கோடத்துல வாத்தியாரு சாக்பீசை அணு உலைல போட்டுட்டு அடில ஒன்னுக்கு அடிக்கறப்ப தவக்களை தத்துவம் சொல்ல அமெரிக்காவுல புஸ்சு வீட்டுல பூனை கணக்கு எழுத கத்திக்கப்பல் தண்ணில போகும்!

குப்பன்:(உதறலெடுக்க நடுங்கியபடி..) யோவ் சுப்பா.. என்னையா இது? இவனுக்கு அவனே தேவலாம்! இந்த ஒளரு ஒளர்றான்! காத்து கருப்பு அடிச்சிருச்சா? வேப்பிலை வாங்கி அடிக்கலாமா?!

சுப்பன்: நீ வேற! இவரு இப்படித்தான் எழுதுவாரு! கேட்டா நாமளே ஏதாவது புரிஞ்சுக்கிட்டு அர்த்தம் பண்ணிக்கனுமாம்! இவனுக மனவியாதிகளுக்கெல்லாம் நாம எழவெடுக்க வேண்டியிருக்கு... என்னத்த செய்ய?

குப்பன்: இதெல்லாஞ்சரி.. அது என்னைய்யா பேரு 'குசு'ம்பன்?!

சுப்பன்: அதுவா! அதுவும் இவனுக்கு இருக்கற வியாதி! இப்படி லென்சை வைச்சுக்கிட்டு மத்தவங்க எழுதுன பதிவெல்லாம் படிச்சிட்டு, அதுக்கு புதுப்புது அர்த்தமா கண்டுபிடிச்சுட்டு, எழுதனவங்களே ஆச்சரியப்படற அளவுக்கு அவங்க பதிவுக எழுதுனதுக்கு புதுப்புது நோக்கங்களை கண்டுபிடிச்சு வயித்தை நெரப்பிக்குவாப்புல! அப்பறம் என்ன? வயிரு உப்புசமாகி... ஒருநாளு டர்ர்ர்..புர்ர்ர்ருன்னு போட்டுத் தாக்குவாப்புல! ஆனாலும் இவரு எல்லாரு பதிவுகளையும், மனசையும் படிச்ச, அதன் நோக்கங்களை அலசி ஆராய்ஞ்ச அறிவுஜீவி இல்லையா! அதனால நம்ம மாதிரி சாதாரண மனுசங்களுக்கு போறமாதிரி இல்லாம வானவில் மாதிரி கலர்கலரா போகும்!!!

'குசு'ம்பன்: ஆமா! நீங்கெல்லாம் பொறுக்கித் திங்கற பொறம்போக்கு நாய்கதானே! சரிசரி மனசுல வைச்சுக்காதீங்க.. கதை எழுதியிருக்கேன்! வந்து ஓட்டுப்போடுங்க! என்னது போட்டுட்டீங்களா?! அப்படின்னா போங்கடா பண்ணாடைகளா!!

குப்பன்: வெளங்கீரும்! என்ன ஒரு பண்பட்ட பேச்சு! முத்துன கேசுதான் போல! யாரையாவது கடிச்சு வைக்கறதுக்குள்ள ஏதாவது செய்யுங்கப்பா!

சுப்பன்: இதுக்கே இப்படிங்கற? இப்ப நடக்கற கூத்தை பாரு!

'குசு'ம்பன்: முகமூதீ... உன்னைப்பத்தி எழுதி தேன்கூட்டுல போட்டுட்டேன்! நீயெல்லாம் அவங்க லிஸ்டுல வரப்போற.. நீயெல்லாம் எழுத்தாளரு! காலத்தின் கோலத்தை பார்த்தியா?! தமாசையா தமாசு..

முகமூதீ: 'குசு'ம்பரே! நானும் உன்னைப்பத்தின வண்டவாளங்களை எல்லாம் எழுதி தேன்கூட்டுல போட்டுட்டேன்! நீயெல்லாம் சூசக எழுத்தாளாராமே! நீ எழுதறதை கவனமாப் படிச்சு புரிஞ்சுக்கனுமாம்! தமாசையா தமாசு...

குப்பன்:(பிரபு ஸ்டைலில்...) என்ன கொடுமை சார் இது?!

சுப்பன்: கண்டுக்காத... ஏதாவது கேட்டா "நமக்கு நாமே திட்டம்"னு இதுக்கொரு தமாசான பதிலை வைச்சிருப்பானுங்க! இதையெல்லாம் பார்த்து மனசு கொழம்பாத... ஊருக்கு போய் புள்ள குட்டிங்களோட நல்லா விவசாயம் பார்த்து சந்தோசமா இரு!

முகமூதீ: டாய்.. என்ன சொன்ன.. "நல்ல".. "சந்தோசம்"கற வார்த்தையெல்லாம் காதுல விழுகுது.. ஓடியாங்க ஓடியாங்க... இவன் அவனுக்கு முதுகு சொறியறான்.. முதுகு சொறியறான்!!!

குப்பன்: என்ன கெரகம்டா இது! பாராட்டா ஒரு வார்த்தை சொன்னா முதுகு சொறியறதா?! அப்ப இவனுங்க எழுதறதுக்கும் நாலு பேரு நல்லா இருக்குன்னு தானே சொல்லறாங்க.. அது என்னவாம்?!

சுப்பன்: குப்பா! நீ ஆனாலும் ஓவரா கேள்வி கேக்கற?! அவங்களும் நாமளும் ஒன்னா? அவங்க எல்லாம் எழுதறதுக்குன்னே பொறந்தவனுங்க! அதனால பாரட்டுங்கறது எல்லாம் அவனுங்களுக்கு இயல்பு! யாரு கவிஞரு.. யாரு எழுத்தாளரு அப்படிங்கறதுக்கெல்லாம் அவிங்கதான் அத்தாட்சி கொடுப்பாக! மீறி யாராவது அந்த பேரு வாங்கலாம்னு ஆசைப்பட்டீங்க.. அப்பறம் நீங்க எல்லாம் முதுகு சொறியற கூட்டம் தான்!

குப்பன்: என்ன கெரகமோ! என்ன அரசியலோ! மண்டை சுத்துது.. ஆமா.. இப்ப எதுக்கு முகமூதீ கையில தேசியக்கொடிய எடுத்துக்கிட்டு "ஜெய்ஹிந்த்.. ஜெய்கிந்த்"ன்னுகிட்டு இருக்கான்? இது ஏதானா புது வியாதியா?

சுப்பன்: அதெல்லாம் இல்லையப்பு! இங்க ஒரு குரூப்பு இப்ப திராவிடம்.. தமிழன்னு கெளம்பியிருக்கானுங்க.. கூட்டம் வேற நல்லா சேருது.. வந்த புதுசுல முகமூதிக்கும் இப்படி ஒரு கூட்டம் இருந்தது! கருத்துக்களை அம்சமா சொல்லி கலக்கறாறேன்னு... ஆனா போகப்போக... சாயம் வெளுத்துருச்சா.. மக்களும் வெவராயிட்டாங்க...என்னடா இது... தமாசு தமாசுங்கறான்... நாம சிரிச்சா ஒத்துக்கறான்.. புரியாம பார்த்தா நீ வேற குரூப்பாங்கறான்! ஏதாவது கோக்கு மாக்கா கேள்வி கேட்டா மட்டும் மேல விழுந்து புடுங்கறான்!! மத்தவங்க உணர்வுகள் காயப்படுமோன்னு கவலைப்படாம மயிர்த்தமிழ்ங்கறான்.. தமிழ்ப்படுத்தறேன் பேர்வழின்னு பொறுக்கிங்கறான்.. ஆனா அவனை ஏதாவது கேட்டா மட்டும் "என்னை இப்படி கூட்டம் சேர்ந்து அடிக்காதிங்க"ன்னு உணர்வு காட்டறான்.. அப்படின்னு... அதனால இப்பெல்லாம் மக்களும் அவங்கிட்ட வாயக்குடுக்கறது இல்லை! அவன் பாசைல முதுகு சொறியறவங்க மட்டுமே வந்துபோற எடமா பதிவு ஆயிருச்சு! அதனால எப்படி கூட்டம் சேர்த்தறதுன்னு தெரியாம இப்போ திடீர்னு தேசியக்கொடிய தூக்கியிருக்கான் போல..!


குப்பன்: என்ன வாழ்க்கைடா இது?! ஆமா இவங்க எல்லாம் அங்கதம், நகைச்சுவைன்னு இவனுங்களுக்கு பிடிக்காத ஒரு குரூப்பான ஆளுங்களை மட்டும் போட்டுத் தாக்கறாங்களே! மத்தவங்க செய்யற தப்பெல்லாம் இவனுங்களுக்கு கண்ணுக்குத் தெரியாதா?!

சுப்பன்: நீவேற.. இதெல்லாம் தெரியலைன்னு சொல்லி அவனுங்களை மத்தவங்க முன்னாடி கீழ எறக்கிக்குவானுங்களா என்ன?! அதனால அவங்களையெல்லாம் போட்டுத் தாக்காம "சோ"த்தனமான நையாண்டியா மாத்தி ஒருத்தரை ஒருத்தரு கிச்சுகிச்சு மூட்டிக்குவானுங்க.. அவங்களையும் போட்டுத் தாக்குனா அப்பறம் யாரு வந்து அவனுங்களுக்கு பாராட்டுப்பத்திரம் வாசிக்கறது?!

குப்பன்: யய்யா!! இப்பவே கண்ணைக்கட்டுதே?! என்ன விளையாட்டுய்யா இது?! இப்படி அடுத்தவன் பொச்சை சொறிஞ்சுக்கிட்டே இருக்கனுங்களே! இவனுங்களுக்கு எல்லாம் இதைவிட வேற ஒன்னுமே எழுதத் தெரியாதா?!

சுப்பன்: அட்டகாசமா எழுதுவானுங்க! திறமையெல்லாம் அதிகப்படியாத்தான் இருக்கு! ஆனா அதைவிட மண்டைல வெயிட்டு கொஞ்சம் அதிகமா இருக்கு! அதனால வர பிரச்சனைதானப்பு இத்தனையும்!!!

குப்பன்: ஆமா இதெல்லாம் நீ சொல்லறது தெரிஞ்சா அவிங்க உம்மேல கோவப்பட மாட்டாங்களா?!

சுப்பன்: இத்தனை சொன்ன பிறகும் நீ வெளங்காத ஆளாவே இருக்கியே?! அவங்க எல்லாம் என்ன நம்பளை மாதிரி "நையாண்டியைக் கூட இன்சல்ட்"டாக எடுத்துக்கற சமூகமா?".. அவங்க எல்லாம் கருத்து சுதந்திரத்தை வரையருக்கறவனுங்க... அங்கதம்னா என்னன்னு மத்தவிங்களுக்கு வகுப்பெடுக்கறவனுங்க... தமாசு எழுதறதுல கரை கண்டவனுங்க... நிச்சயம் என்னை பாராட்டத்தான் செய்வானுங்க.. நீ வேணா பாரேன்! "பதிவுக்கு நன்றி!", 'இது ஒரு நல்ல பதிவு"ன்னு ஆழமான பின்னூங்களா போடத்தான் போறானுங்க!

குப்பன்: சுப்பா! இப்படி அவிங்களை பத்தி புட்டு புட்டு வைக்கறியே?! இதைப் பார்த்துட்டு "இவனுக்கு ஏன் குடையுது?.. இவனும் அவனுங்க குரூப்பா..."ன்னு கெளம்பிருவானுங்களே!!! உனக்கு எதுக்குடா இந்த வம்பெல்லாம்?!

சுப்பன்: நல்லா கேட்ட போ! நாந்தான் அவனுங்க மனசாட்சியே! சரி விட்டுத் தள்ளப்பு!! இதைவிட உச்சகட்ட இங்கிலீசு தமாசு ஒன்னு சொல்லறேன்! ஆனா அதுக்கு நீ கண்டிப்பா வாயில மட்டும்தான் சிரிக்கனும்! அப்படின்னா சொல்லறேன்!

குப்பன்: சரியப்பா! அதென்னது அது அப்படியாப்பட்ட தமாசு?!

Disclaimer :: This weblog entry is a narration of events actually happened in Bangalore, on may 20, 2006. Any actual resemblance to any other individuals, organisation or events is purely unintentional. © ilavanji

வியாழன், மே 18, 2006

க.க: 4 - புள்ள புடிக்கலாம் வாங்கப்பு!


யாருங்க அங்க?! ஆரம்பிக்கும் போதே "யோவ்! என்னைய்யா தலைப்பு இது! கெரகசாரம்"னு கொரலு விடறது? இதென்ன அவ்வளவு ஈசியான சமாச்சாரம்னு நினைச்சிட்டீங்களா? இங்க மட்டும் ஏனோதானோன்னு இருந்து கோட்டை விட்டுட்டீங்கன்னா அப்பறம் வாழ்க்கை முழுக்க தமிழ்மணமும் தேன்கூடும்தான் கதி! ஏஞ்சொல்லறேன்னா புள்ளைங்க படிச்சு முன்னேற்ற வேகத்துக்கும், அவங்க வெவரமாகற லெவலுக்கும், இருக்கற மெதப்புக்கும் போற போக்கைப் பார்த்தா இந்த வடிவேலு சரளாக்காவை புடிச்சமாதிரி, மனசுக்குப் புடிச்ச பொண்ணு வீட்டு முக்குல மறைவா நின்னுக்கிட்டு வெளில வாரப்ப ஒரு கரூர் கமுக்காளத்தை போர்த்தி அப்பிடியே தூக்கிக்கிட்டு வந்து தாலி கட்டுனாத்தான் உண்டுபோல! அதுக்கப்பறம் வாங்கப்போற விழுப்புண்களை வைகைப்புயலே தாங்கும்போது நமக்கென்னங்க?!


சரிங்க! வீட்டுல சொல்லீட்டிங்க! அவங்களும் நாலாபக்கமும் தகவலை பரப்ப ஆரம்பிச்சிருப்பாங்க! நீங்க என்ன செய்யப்போறீங்க?! வேண்டிய மாற்றங்கள் எல்லாம் செஞ்சு பார்க்க பளிச்சுன்னு மாறுனீங்களே! அதற்கு ஆதாரம் வேண்டாமா? அதனால இப்போ செய்ய வேண்டியது மேலும் பளிச்சுன்னு இருக்கறமாதிரி ரெண்டு போட்டோ எடுக்கறது! நீங்க ஆரம்பக்காலத்துல இருந்து ஆர்னால்டு சிவனேசனுக்கும், சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிக்கும் ரசிகரா இருக்கலாம்! அதுக்காக கட்பனியன் போட்டுக்கிட்டு இல்லாத ஆர்ம்ஸ்சை பிதுக்கிக்காட்டற மாதிரியோ, கால்மேல கால் போட்டுக்கிட்டு "நான் மலேடா!!!"ங்கற மாதிரி விட்டத்தை பார்த்துக்கிட்டோ இருக்க போட்டோவெல்லாம் வேளைக்காவாது! ரொம்ப ஃபார்மலாவும் இல்லாம ரொம்ப இயல்பாகவும் இல்லாம ஒரு மார்க்கமா "ஆமாங்க! நீங்க மாப்ளைய பார்க்கறதுக்கவே எடுத்த போட்டோ இது"ங்கற மாதிரி இருந்தா எதேஷ்டம்! தொப்பை தெரியக் கூடாதுங்கறதுக்காக உள்ள இழுத்துப் பிடிச்சுக்கிட்டும், மேல டாப்புல காலி ஏரியா வரக்கூடாதுங்கறதுக்காக மூஞ்சியை மேல தூக்கிட்டும் ஒரு மாதிரி அவஸ்தையோட இருக்கற மாதிரி நாமளே போட்டோ எடுத்துக்கறதை விட இதுக்குன்னே இருக்கற ஸ்டூடியோல போய் எடுத்துக்கிட்டா அவங்க இதெல்லாம் தெரியாத மாதிரி அழகான ஆங்கிள்ல நல்லா சிரிச்சா மாதிரி ஒரு ஃபுல் சைசும் ஒரு ஆஃப் சைசும் எடுத்துக் குடுப்பாங்க! சர்குலேசனுக்கு இதை விடுங்க! (நானெல்லாம் கோவை IABலதான் தான் எடுத்தேன்! இன்னைக்கும் எங்க வீட்டுல அப்பப்ப "இந்த IAB மட்டும் இல்லைன்னா நமக்கு கல்யாணமே நடந்திருக்காது"ங்கற அசரீரி கேட்கும்! :) )

இன்னொன்னும் ஞாபகம் வைச்சுக்கங்க! என்னதான் பொண்ணு பிக்ஸ் ஆகி அவங்களை அடிக்கடி பார்த்து பேசுனாலும் கல்யாணம் முடியற வரைக்கும் அவங்களுக்கு இந்த போட்டோல இருக்கற முகம் தான் ஞாபகம் இருக்கும்! ஏன்னா, அவங்க தெனம் நைட்டு தூங்கப்போறது இந்த போட்டோவை பார்த்துட்டுத்தான்! (உங்க முகராசிக்கு ஏற்றபடி, ஒரு செல்ல 'இச்'சோ இல்லைன்னா பொய்க்கோப கண்ணக்கிள்ளலோ கிடைக்கலாம்! ) அதனால பொகைப்படத்தை பார்த்து பக்குவமா எடுங்கப்பு!

வாழ்க்கைல கடைசி வரைக்கும் விடை தெரியாத ஒரு கேள்வி இருக்கும்னா அது "நமக்கு எந்த மாதிரி பொண்ணு சரியா வரும்?!"கற கேள்வியாத்தான் இருக்கும்! ஏன்னா நாம எந்த மாதிரி ஆளுங்கறதே நமக்கு முழுசா தெரியாது! இன்னைக்கு டிவில "விரும்புகிறேன்" போட்டா "அடடா! பொண்ணுன்னா இப்படி சினேகா மாதிரி பாவாடை தாவணில அம்சமா இருக்கனும்"னு தோணும்! அடுத்தநாளே SCVல கஜினி பாட்டுல "சுட்டும் விழி சுடரே"ல அசின் நெளிஞ்சு நடக்கறதை பார்த்தா "கட்டுனா இந்தமாதிரி அசத்தலான புள்ளையத்தான் கட்டனும்"னு தோணும்! என்னங்க செய்யறது? நம்ப புத்தி அப்படி! அதனால ஆண்டவன் அவங்களை மட்டும் அத்தன தினுசா படைச்சு வைச்சிருக்காப்புலன்னு மனசை ஒழப்பிக்காதிங்க! ஆண்டவன் நமக்கெல்லாம் அவங்களை அத்தனை தினுசா பார்க்கற கலைக்கண்ணை கொடுத்திருக்கான்னு மனசை தேத்திக்கங்க!


இந்த குழப்பத்தை எப்படிங்க தாண்டறதுன்னு கேக்கறீங்களா? அரசியல் கட்சிகளால பொதுமக்களுக்கு எந்த பயனும் இல்லைன்னு இதுநாள் வரைக்கும் பொலம்புன ஆளா இருந்தீங்கன்னா அந்த நெனைப்பை மாத்தவேண்டிய நேரம் வந்துருச்சு! அவங்ககிட்ட இருந்து நாம இப்போ கடன் வாங்கப்போற அறிவுதான் "குறைந்த பட்ச செயல் திட்டம்"! அதாவது நாம ஆசைப்படற அத்தனை அம்சங்களும் இருக்கற பொண்ணா வேணும்னு நினைக்காம, அவசியம்னு நினைக்கற எதிர்பார்ப்புகளின்படி பொண்ணு தேடறது! ஆசைங்க எதிர்பார்ப்புங்க ஆயிரம் இருக்கலாம்! ஆனா நம் இயல்புக்கும் நம் எதிர்காலத் திட்டத்துக்கும் நம் வீட்டாருக்கும் ஏற்றபடி வரப்போகிற பெண்ணுக்கு குறைந்தது இந்த அம்சங்கள் இருந்தா போதுங்கற முடிவு! நம்ப கலருக்கு மேட்சா மாநிறமா இருந்தா போதும், பொண்ணு வேலைக்கு போகவேண்டாம்னு நினைக்கறதால டிகிரி படிச்சிருந்தா போதும்! இப்படி நல்லா ரெண்டு நாளைக்கு யோசிச்சி ஆறேழு கண்டுபிடிச்சுட்டீங்கன்னா கொழப்பமில்லாம பொண்ணு தேடலாம்! "என்னப்பு ஓவர டகால்ட்டி காட்டற?! நான் எதிர்பார்க்கற அத்தனை அம்சங்களும் கொண்ட பொண்ணு இந்த ஒலகத்துலையே இருக்காதோ?!" அப்படின்னு கேட்டிங்கன்னா கண்டிப்பா இருப்பாங்க! ஆனா அவங்கெல்லாம் அவங்களோட எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ற நம்மை விட தகுதி வாய்ந்த பயகளுக்கு அமையறதுக்குதான் வாய்ப்புகள் அதிகம்! அதனால சீக்கிரம் மேட்டரை முடிங்க!


தம்ரூல் என்னன்னா, எதிர்பார்ப்புகளின் எண்ணிக்கை is directly propotional to பொண்ணு தேடற காலம்!

சொந்தத்துல சொல்லி தேடறது, புரோக்கருங்க கிட்ட சொல்லறது, பேப்பருல குடுக்கறதுன்னு இதுல நாலஞ்சு வகை இருக்கு! ஒவ்வொன்னுலையும் +ம் இருக்கு -ம் இருக்கு! முதவகைல பொண்ணை செலக்ட் செய்தா போதும்! அவங்க வீட்டுவகையறா எல்லாம் விசாரிக்கவே வேணாம்! புரோக்கருன்னா வர்றப்ப எல்லாம் காசை வாங்கிகிட்டு கத்தையா ஜாதகத்தை அள்ளி வீசுவாரு! அட்டா இத்தனை பொண்ணுகளான்னு ஆச்சரியபட்டுடாதீங்க! இதெல்லாம் அவரு இதே மாதிரி இன்னும் 100 வீட்டுல குடுத்திருப்பாரு! நீங்க இதையெல்லாம் அலசி ஆராயறதுக்குள்ள இதே மாதிரி இன்னும் 10 டெலிவரி செய்வார். அதுலையும் எதையாவது ஒன்னை செலக்ட் செஞ்சு அவருக்கு சொன்னா "அடடா! அந்த பொண்ணுக்கு நேத்துதான் நிச்சமாச்சு"ம்பாரு. நெசத்துல அது கல்யாணம் கட்டி பிரசவத்துக்கு அம்மா வீட்டுக்கே வந்திருக்கும்!

இந்த பேப்பருல குடுக்கறதை இன்னும் நம்மாளுங்க கௌரவக் குறைச்சலாத்தான் நினைக்கறாங்க! சொந்தபந்த ஆளுங்களுக்கு தெரிஞ்சா "அடடா! பையனுக்கு யாரும் பொண்ணு குடுக்க மாட்டாங்கறப்பா! அதான் பேப்பருல குடுத்திருக்காக"ன்னு பேச ஆரம்பிச்சுடுவாங்கன்னு பயம்! ஆனா, என்னைக்கேட்டா இதுதான் இருக்கறதுலையே ஈசியான வழி. இதோட ரீச் மிக அதிகம். ஒரே ரிஸ்க் அந்த சைடு ஆளுங்களை விசாரிச்சு அறியறதுதான்! பிரைவேட் டிடெக்டிவ் ஏஜென்சி வரைக்கும் இதுக்கு உபயோகப்படுதுன்னா பார்த்துக்கங்க! இந்த காலத்துல படிச்ச பசங்க படிச்ச புள்ளைங்களை பார்க்கறதால இந்த வகைல சீக்கிரம் மேட்டரு முடிஞ்சுரும்! கொடுக்கற விளம்பரத்துல என்ன எழுதறதுன்னு யோசிக்கவே வேணாம்! ஒரு ஞாயித்துக்கிழமை பேப்பரு இருந்தா போதும்! அதுல நம்ப மக்கா விதவிதமா வகைவகையா கேட்டிருக்கறதை ஒரு தடவை பார்த்தா நமக்கு என்ன வேணும்கறதை ஈசியா கண்டுக்கலாம்! "காலையில் கோபால் பல்பொடியில் பல்துலக்க விரும்பும், வீட்டாரின் லைப்பாய் சோப்பையே உபயோக்க விரும்பும் பெண் தேவை!"கற ரேஞ்சுல வந்துக்கிட்டு இருக்கு!


ஆண்களிலும் சில நல்ல உள்ளங்கள் இருக்குங்க! "ஒரு பெண்ணை வீடுவரைக்கும் போய் பார்த்துவிட்டு வேண்டாம்னு சொல்லமாட்டேன்! அது பாவம்", "விதவைப் பெண்ணைத்தான் கட்டிக்குவேன்" இப்படி. தப்பில்லைங்க. முதலாவது சரிதான்! போட்டோ ஜாதகம் பார்த்து பிடிச்சுப்போய், வீட்டுல இல்லாம வெளில கோவில்லையோ இல்லை பொண்ணுபய மட்டும் 'காபிடே'லையோ பார்த்து ஒருத்தருக்கொருத்தர் பிடிச்சிருக்கான்னு தெரிஞ்சுக்கறது நல்லது. இதில்லாம சொந்தபந்தம் அத்தனைபேரையும் அனுசரிச்சு போறேன்னு 15 பேரோட வாரம் இருமுறை வீடுவீடா போய் இறங்கி செலக்ட் செய்யறது கட்டாயமாக தவிர்க்கப்பட வேண்டியது! இதையும் மீறி சில பல காரணங்களால் அமையலைன்னா இதுக்காக வருத்தப்பட வேண்டியதில்லை! இந்த அரேஞ்ச்டு மேரேஜ்ல இதெல்லாம் தவிர்க்க முடியாது. இரண்டாவது, ஒரு பெண்ணை பிடித்துப்போய் "இவள் என் வாழ்க்கைத் துணையாக வந்தால் மகிழ்வேன்! விதவை என்பது பிரச்சனையில்லை! மனதார ஏற்றுக்கொள்வேன்" என்று ஒரு திருமணம் செய்வது வேறு! "ஒரு விதவைக்கு வாழ்க்கை தருவதே என் லட்சியம்! அதனால் கட்டினால் கைம்பெண்தான்" என சொல்லிக்கொண்டு 10 விதவைகளை பார்த்து அதில் நல்ல விதவையாய் தேர்ந்தெடுத்து திருமணம் செய்வது வேறு! தேர்ந்தெடுக்கும்போதே அந்த நோக்கம் அடிபட்டுப் போகிறது. திருமணம் என்பது ஒருவருக்கு ஒருவர் செய்யும் தியாகமோ, போடப்படும் பிச்சையோ, கொள்கைப்பிடிப்பை நிறுவுவதற்கான காரணியோ அல்ல!


ஜாதகம் என்பதையும் உங்கள் வீட்டு பெருசுகளின் மனத்திருப்திக்காகவும் உங்களின் திருப்திக்காகவும் என்ற அளவில் மட்டுமே பாருங்கள்! பொண்ணு போட்டோ பிடிச்சிருக்கு, 10க்கு 7 பொருத்தம் இருக்கு! செய்யலாமா? சந்தோசம்! வீட்டு ஆளுங்களை பிடிச்சிருக்கா சந்தோசம்! பேசிப்பார்த்ததுல விசாரிச்சுப்பார்த்ததுல ஒத்து வரும்னு தோணுதா! சந்தோசம்! நிச்சயத்தை வைச்சுக்க வேண்டியது! நாள் குறிச்சு முகூர்த்தத்தை வைச்சுக்க வேண்டியது! அவ்வளவுதான்! இதில்லாம பொண்ணு பார்க்க போறது, தாலி வாங்கறது, புடவை என்ன கலர் ராசி, நிச்சியத்துக்கு அப்பறம் பொண்ணு வீட்டை விட்டு வெளில போலாமான்னு தொட்டது தொன்னூருக்கும் ஜோசியரை கேட்டுக்கிட்டு இருந்தம்னா நம்ப விருப்பத்துக்கு இல்லாம கல்யாணம் ஜோசியரு விருப்பத்துக்குதான் நடக்கும்!

போன பதிவுல நம்பகமா நெளிவுசுழிவோட பேசறதுக்கு ஒருத்தரு வேணும்னு சொன்னேன்ல! அது பொண்ணு இதுதான்னு கண்ணுபிடிச்சப்பறம் ரெண்டு சைடுலையும் நல்ல விதத்துல பேசி முடிக்கறதுக்கு! சிலதெல்லாம் நேருக்குநேரா கட்ரைட்டா பேசமுடியாது! அதுக்கெல்லாம் இவுகதான் கரெக்ட்டு! "கல்யாணத்தை கோவில்லதான் வைக்கனும்.இது எங்க பரம்பரை வழக்கம்"னு நாம சொல்ல, "முடியாது! எங்களுக்கு ஒரே பொண்ணு! சிறப்பா மண்டபத்துல தான் செய்யனும்"னு அவங்க சொல்ல, இந்த மாதிரி ஆளுக "சரிங்க! முகூர்த்தத்தை மட்டும் காலைல கோவில்ல வைச்சுக்கலாம், தாலி கட்டுன உடனே நேரா மண்டபம்தான்! மத்தியான விருந்துல இருந்து சாயந்தர ரிசப்சன் வரை கிராண்டா கொண்டாடிலாம்"னு ரெண்டு பக்கமும் காயப்படாம பேசி முடிக்கறதுக்கு இவங்க உதவி கட்டாயம் தேவை!

நானெல்லாம் வரதட்சணை வாங்க கூடாதுங்கற கட்சி! அதுக்காக உங்களையும் அப்படி செய்யறதுதான் கரெக்டுன்னு இங்கு வாதாட விரும்பலை! குடும்ப கவுரவம், எங்க பொண்ணுக்கு செய்யறோம்னு இதுல ஆயிரத்தெட்டு அரசியல் இருக்கு! அதனால எதிர்பார்ப்புகளை தெளிவா இதது இப்படித்தான்னு கேக்கறது எவ்வளவோ நல்லது! அவங்களும் முடிஞ்சா செய்யறோம், இல்லைன்னா வேற இடம்னு போயிருவாங்க! இதெல்லாம் இல்லாம "எங்களுக்கு எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லை! உங்க சக்திக்கு முடிஞ்சதை செய்யுங்க" அப்படிங்கறது நமக்கு வேணா நாகரீகமா சொல்லறதா இருக்கலாம்! ஆனா அந்த சைடு கொழ்ம்பிருவாங்க! எது செஞ்சாலும் குத்தமா போயிருமேன்னு படபடப்பாவே இருக்கும்! செஞ்சதுக்கப்பறம் "இது நொள்ளை! அது கம்மி"ன்னு சொல்லறதுக்கே நம்மாளுக நாலுபேரு கூட இருப்பாங்க! ஞாபகம் வைச்சுக்கங்க "சொம்பு சைசு சின்னது"ன்னு வீம்பு புடிச்ச ஆளுங்க எல்லாம் செயிலுக்கு போறவரைக்கும் எல்லாம் மேட்டரு போயிருக்கு!


போன பதிவுலையே கடைசியா சொல்லாம விட்ட மேட்டரு ஒன்னு! ஏதோ இப்போத்தான் மழைக்கு போதிமரத்துக்கு கீழ தெரியாம ஒதுங்கிட்ட மாதிரி ஒரு நல்லெண்ணம் மனசுல வந்து கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி ஓடம்பைத் தேத்தனும், வெயிட்டை குறைக்கனும், தேகத்துல 'தெம்பு' கூட்டனும்னு ஒரு துடிப்பா இருக்கும்! அப்படின்னா இந்த ஜிம்முக்கு போறது, காலைல பால்காரனுக்கு இணையா ஓடறதுன்னு எதையாவது இப்போவே ஆரம்பிச்சுடுங்க! இதெல்லாம் இல்லாம கல்யாணத்துக்கு ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடிதான் இந்த ஐடியா வந்ததுன்னா ஒன்னுத்துக்கும் வேலைக்காவாது! இவ்வளவு நாள் ஊத்தி ஊத்தி ஊறப்போட்ட கல்லீரலையும், ஊதி ஊதி கறையாக்குன நுரையீரலையும் ஒரே மாசத்துல மீட்டு கொண்டுவந்துடலாம்னு கடைசி கட்டத்துல ஜிம்முக்கோ, ஏரோபிக்ஸ்சுக்கோ போய் அங்க இங்க புடிச்சிக்கிட்டு முகூர்த்தத்துல தாலியை தூக்கமுடியாம போனாக்கூட பரவாயில்லை... பின்னாடி நின்னு யாராவது சித்தி, அக்கான்னு உதவுவாங்க! ஆனா அதுக்கப்பறம்... ஆமா... சொல்லிட்டேன்!


உங்களைப் பற்றிய சுயமதிப்பீடுகளோடு இருங்கள்! உங்கள் எதிர்பார்ப்புகளை நியாயமானதாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள்! ஒரு பெண்ணை உங்கள் மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்று சொல்வதன் மூலம் அவள் மட்டுமல்ல, அவள் குடும்பத்தாரும் நம் உறவாகப்போகிறார்கள் என்பதை நினைவில் வையுங்கள்!

இன்னைக்கு அவ்வளவுதாங்க மேட்டரு!

--------

திங்கள், மே 15, 2006

க.க:3 - பலியாடுகளிடம் தேவையான சில மாற்றங்கள்...


கக்கூடி மனதளவில் ரெடியான மக்கா எல்லாம் அடுத்து என்னத்தை இவன் மண்டைல வைச்சுக்கிட்டு நம்ப மண்டைல கரண்டி விட்டு கலக்காத கொறையா கொழப்பப் போறானோன்னு வந்திருக்கீக! ஆமா! அடுத்தது என்னன்னு நீங்க நெனச்சிருக்கீங்க?! என்னப்பு மோட்டு வளைய பார்க்கறீங்க? என்னது யோசிக்க முடியலையா? அதான் கல்யாணத்துக்கு தயார்னு தெளிவா அறிக்கை விட்டுட்டுத்தானே இங்க வந்தீங்க? இதோட வாழ்க்கைல யோசிக்கறதை மறந்துடுங்க! முயற்சி செஞ்சாலும் முடியாது! அவ்வளவு பவர்புல் நீங்க எடுத்திருக்கற இந்த முடிவு! :))) ச்சும்ம்மா உட்டாலங்கடீங்க!


சரி, நீங்க OK சொல்லிட்டீங்க! உங்க வீட்டாரெல்லாம் சந்தோசமா பயலுக்கு கோட்டி தெளிஞ்சிருச்சின்னு சந்தோசப்பட்டுக்கிட்டு "கல்யாணம் வரைக்கும் இவனை இப்படியே வைச்சிரு மாரியாத்தா"ன்னு பணமுடியெல்லாம் கூட போட்டிருப்பாங்க! உங்களைச் சுத்தி உங்க வாழ்க்கையை நல்ல விதமாக அமைத்துக்கொடுக்க நலம் விரும்பிகள் அப்பா, அம்மா, அக்கா, தாய்மாமான்னு இத்தனை பேரு துடியா இருக்காங்க! சரி! நீங்க என்ன செய்யப்போறீங்க? உங்களை எப்படி நீங்க உங்க கல்யாணத்துக்காக தயார்படுத்திக்கப் போறீங்க? இத்தனை நாள் வாழ்ந்த பேச்சுலர் வாழ்க்கையும் அதற்குத் தேவைப்படும் மனநிலையும் வேறு! காலம் முழுதும் ஒரு பெண்னுடன் சேர்ந்து வாழ்வதற்குத் தேவையான மனநிலை என்பது வேறு! வேற வழியில்லையப்பு! மாறித்தான் ஆகனும்!

பேச்சுலர் வாழ்க்கைல நம்ப லைப் ஸ்டைலே வேற! எந்த முடிவும் எடுக்கறதுக்கு முன்னாடி எத்தனை தடவை யோசிப்பீங்க? எத்தனை முறை யோசிச்சாலும் எத்தனை பேரை கலந்தாலோசிச்சாலும் அது உங்களோட முடிவுதான். கூட்டாளிக கிட்ட கேப்பீகளா? எல்லாரும் ஒரே குட்டைல ஊறிய மட்டைகள்! "இது"ன்னா சரி "இது"! "அது"ன்னா சரி "அது"! அவ்வளவுதான் முடிவெடுக்கறதுல உள்ள குழப்பம்! அதனால "நைட்டு எங்கடா சாப்பிட போகலாம்?" அப்படின்னு ஒரு கேள்வி வந்தா நேரா சரவணபவன் போய் உட்கார்ந்தாலும் கவலையில்லை! ட்ரிப்ளிக்கேன்ல கெளம்பி அப்படியே நுங்கம்பாக்கம் வழியா ஊர்ந்துபோய் டி.நகர்ல கொஞ்சநேரம் காத்து வாங்கி கலர் பார்த்துட்டு, ஏதாவது Sale போட்டிருக்கற கடைல ஏறியிறங்கி 10 மணிக்கா முருகன் இட்லி கடைல க்யூல நின்னு 11 மணிக்கு நாலு இட்லிய தின்னுட்டு மெதுவா வீட்டுக்கு வந்தாலும் கவலையில்லை! பசங்களுக்கு எல்லாமே ஒன்னுதான்!

இதுவே கல்யாணம்னு ஆகிட்டா இப்படியெல்லாம் இருக்க முடியாதுங்க! இங்க போலாம்னு முடிவு செஞ்சா இங்கதான் போகலாம்! அப்படியே மனம் போனாப்புல போகமுடியாது! இங்க தான் இருக்கு சிக்கல்! எந்த முடிவெடுத்தாலும் ஆப்பு உறுதின்னு தெரிஞ்சுட்டதுன்னா "முடிவை நீங்க எடுங்க"ன்னு அவங்க எப்பவும்போல தள்ளி விடும்போது நாம முழிக்கற முழி இருக்கே! காணச் சகியாது! ரோட்டை க்ராஸ் செய்யற நாய் இங்கயும் அங்கயும் மாறிமாறி தவ்வற மாதிரிதான் நம்ப நிலைமை ஆகிறும்! இது "ஏங்க! இந்த வாரம் எங்க மாமா ஊருக்கு போலாமா"ங்கறதுல இருந்து "இந்த அரக்கு கலர் பார்டர் வைச்ச புடவை எனக்கு நல்லா இருக்கா" வரைக்கும் அனைத்துக்கும் பொருந்தும்! என்ன சொல்லறேன்னா இப்போ இருக்கற பேச்சுலர் வாழ்க்கைய வைச்சு நாமெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையை அனுகறதுலையும் தீர்க்கறதுலையும் அசகாய சூரருங்கன்னு மனசுல ஒரு நினைப்பு இருக்கும்! நம்முடைய சிந்தனையோட்டத்துல இதுவரை நாம சேர்த்துக்கவே சேர்த்துக்காத ஒரு எதிர்பால் உயிரினத்தோட கருத்துக்களை நாம் கலந்துக்க வேண்டிய கட்டாயத்துல இருக்கறப்பதான் நம்முடைய முடிவெடுக்கும் திறன் பல்லைக் காட்டிரும்!


கல்யாண மார்க்கெட்ல எண்ட்ரி குடுத்துட்டீங்க! இனி உங்களை எந்த அளவுக்கு நீங்க சந்தைப்படுத்தறீங்களோ அந்த அளவுக்கு விலை போவீங்க! விலைன்ன உடனே வரதட்சிணைனு நினைக்காதீங்க! அது உங்களோட எதிர்பார்ப்புகள். அதாவது நீங்க எந்த அளவுக்கு உங்க எதிர்பார்ப்புகளுக்கு தகுதியானவனாக உங்களை மாத்திக்கறீங்களோ அந்த அளவுக்கு அவைகள் நிறைவேற வாய்ப்புகள் அதிகம்! தகுதியறிந்து எதிர்பார்ப்புகளை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதுவும் இங்க ஆட்ட விதி! ஆனா இந்த தகுதிகளை நாம் வளர்த்துக்கறதை யாரும் தடுக்க முடியாதில்லையா? தகுதி வளர்க்கறதுன்ன BE படிச்சிருக்கற நாம ஒடனே எப்படியாவது டாக்டரேட் வாங்கறது இல்லைங்க. கல்யாண சந்தைல உங்களை நீங்கதான் மார்க்கெட் செய்யனும்! அதுக்காக என்னென்ன செய்யலாம்?


மொதல்ல உங்க இமேஜ் தப்பா இருந்தா அதை மாத்தனும்! இன்னும் காலேஜ் பையன் மாதிரி ஒரு வாரம் தோய்க்காத அழுக்கு ஜீன்சு, மண்டையோடு போட்ட பிரிண்டடு சட்டை, பகுட்டுல கருவண்டு ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கறலாப்புல வைச்சிருக்க தாடி, கண்ணுக்கு கலைஞர் கொடுக்கப்போற இலவச டீவி ரெண்டை ஜாயிண்ட் செஞ்சு போட்டாப்புல பெரிய பிரேம் கண்ணாடி, மண்டைல சப்பாத்திக்கள்ளி வளர்ந்தாப்புல முள்ளு முள்ளா நிக்கற ஹேர்ஸ்டைலு இதையெல்லாம் மாத்திருங்க! கணவனாக வேண்டும் என்ற கனவிருந்தால் கனவான் வேசம் போட்டுத்தான் ஆகனும்! உங்களைப்பற்றிய தகவல்கள் யார் மூலம் வேண்டுமானாலும் எப்படி வேண்டுமானாலும் பொண்னு வைச்சிருக்கறவுங்களுக்கு போய் சேரலாம்! ஆகவே மக்களே! வேசம் கலையுங்கள்! வாரத்துக்கு மூனுமுறை கூட்டாளிகளோட விடியற வரைக்கு குடிக்கற பழக்கத்தை விட்டொழியுங்கள்! வாரம் ஒருமுறை அளவாக குடித்துவிட்டு ஜென்டில்மேனாக படுக்கைக்கு போய்விடுங்கள். ஒரு நாளைக்கு ஒரு பாக்கெட்டு தம்மை சர்வ சாதாரணமாக ஊதறீங்களா? நாளைக்கு ஒன்னோ ரெண்டோ அடிச்சுட்டு மிண்ட் போட்டுக்கங்க! இந்த காலத்து ஹீரோங்க மாதிரி எப்பவும் சரைக்க காசில்லாம 6 நாள் தாடியோட இருக்காதீங்க! லைட்டா பீரைப்போட்டுக்கிட்டு விடிய விடிய கூட்டாளிககூட "என்ன இருந்தாலும் குஷ்பு சொன்னது தப்புதாண்டா"ன்னு நயாப்பைசாக்காகத விசயத்தை குஷ்புவே அவங்க கொழந்தைகளை கட்டிப்பிடிச்சுட்டு நிம்மதியா தூங்கிக்கிட்டிருக்கற நேரத்துல வாக்குவாதம்கற பேர்ல பிரிச்சு மேயறீங்களா?! அதையெல்லாம் "நீ சொன்ன சரியாத்தான் இருக்கும் மாப்ள"ன்னு படக்குன்னு சமாதானக்கொடிய காட்டிட்டு நேரங்காலமா படுத்துக்கற பழக்கமா மாத்திருங்கப்பு! இங்க நான் சொல்லறதுல உங்களுடைய வரப்போற வாழ்க்கைக்கு எது உதவுதோ இல்லையோ இந்த ஜகா வாங்கறது மிக உதவியா இருக்கும்!


"அதெப்படி? கல்யாணம்னா என் பழக்க வழக்கத்தையெல்லாம் மாத்தனுமா! என் சுயத்தை இழக்க மாட்டேன்" அப்படின்னு ஏதாவது வீர வசனங்கள் வைத்திருந்தால் வரும் பெண்னைப்பற்றிய உங்க எதிர்பார்ப்புகளிலும் சிலதையெல்லாம் அழிச்சிருங்க! நினைச்சுப்பாருங்க! குளிச்சு அஞ்சு நாள் ஆனவன் மாதிரி, தோய்க்காத முட்டில கிழிஞ்ச ஜீன்ஸ் போட்டுக்கிட்டு, சிக்கெடுக்காத பங்க் தலையோட, சிகரெட் நாத்தம் போக்க பான்பராக் போட்ட வாயோட ஒருத்தன் உங்க ஆபீஸ் பக்கத்துல வேலை செய்யறான்னு வைங்க! பையனுக்கு நல்ல வேலை நல்ல சம்பளம்தான்! அவனுக்கு உங்க அக்காவையோ, தங்கையையோ கேட்டு வந்திருக்கு! பையன் எப்படின்னு உங்களை பார்த்துட்டு வரச்சொல்லறாங்க! நீங்க வந்து என்ன சொல்லுவீங்க?! பையன் ஸ்டைலே தனி! கண்டிப்பா குடுக்கலாம்னா?!


அதேபோல இந்த ஸ்டேஜிக்கு வந்த பிறகு, USலயோ இல்லை UKலையோ ஆன்சைட்டுல இருக்கறப்ப, வீக்கெண்டு பார் போகையில வெள்ளைக்கார குட்டிகளை முட்டிக்கிட்டு இருக்கற மாதிரியாக, கைல பீர் கேனோட எடுத்த படங்களை எல்லாம் கூட்டளிககிட்ட பிலிம் காட்டறேன்னு அனுப்பற வேலையையெல்லாம் விட்டுருங்க! அதெல்லாம் எங்க சுத்தி யார் கைக்கு போய் முடியும்னு யாருக்கும் தெரியாது! நம்ப பிரண்டு ஒருத்தரு பிரேசில் மாடிகிராஸ்ல கழுத்துல பாசிமாலை போட்டு பிகருங்க "காட்டற" போட்டோவையெல்லாம் கூட நின்னு எடுத்துக்கிட்டதை எங்களுக்கெல்லாம் அனுப்பிவைச்சான்! அப்ப பார்க்கறப்ப எங்களுக்கு பொகைன்னா பொகை! அவனுக்கு பொண்ணு பார்க்கறப்ப நிச்சயம் முடியற ஸ்டேஜில அந்த பொண்ணோட சொந்தக்காரபையன் "இந்த மாப்ளை பையனை எங்கயோ பார்த்தமாதிரி இருக்கே"ன்னு ரொம்ப யோசிச்சு பழைய மெயில் எல்லாம் கொடைஞ்சு அதுல ரெண்டு "சுத்தமான" போட்டோவை பிரிண்டுபோட்டு அவங்கப்பன் கையில கொடுத்துட்டான்! அதுக்கப்பறம் அந்த ஃபங்ஷன் நடந்ததுங்கறீங்க!?

கல்யாணப்பேச்சு ஆரம்பிச்ச உடனே செய்ய வேண்டிய இன்னொரு முக்கியமான மேட்டரும் இருக்கு! இதுவரை நீங்க அரிய பொக்கிஷமா சேர்த்து வைச்சிருக்கற உங்க முன்னாள் காதலி(கள்)யிடம் பெற்ற க்ரீட்டிங்கார்டு, லிப்ஸ்டிக் பதிச்ச அழுக்கு கர்ச்சீப்பு, ஆட்டின்ல உங்க ரெண்டுபேரு இன்சியலும் போட்ட கீ செயினு, ஒன்னுமன்னா நிக்கற போட்டோ, பஸ்டிக்கெட்டு, காய்ஞ்சு போன ஒரு மல்லிப்பூ.. இந்த மாதிரி சாமச்சாரத்தை எல்லாம் கடைசியா ஒருமுறை க்ளோசப்ல ஆசைதீர பார்த்துட்டு தலைய சுத்தி வீசிருங்க! கஸ்டம் தாங்க! என்ன செய்யறது? முதல் காதல் நினைவுகள் என்பது மனசில் செதுக்கிய கல்வெட்டுகள் தான்! அழிக்க முடியாதுதான்! நாளைக்கு வரப்போறவ கிட்ட இந்த மாதிரி ஒரு லவ்வரு இருந்தான்னு கூட சொல்லலாம்! தப்பில்லை! ஆனா "அந்திசாயும் ஒரு மாலையில் என் முதல் காதலியின் கூந்தல் தோட்டத்தில் பூத்த மலரிது"ன்னு அந்த காய்ஞ்ச மல்லியைக்காட்டி இன்னும் இதை பொக்கிசமா பாதுகாக்கிறதை பெனாத்துனீங்கன்னு வைங்க! அது சொந்த செலவுல சூனியம் வைச்சுக்கறது ஆயிரும்! (இதை முதல்ல சொன்ன புண்ணியவான் யாருப்பா? ஒரு நாளைக்கு 10 முறையாவது வாயில வருது! :) ) இந்த இடத்துல இன்னொன்னும் முக்கியமா கவனிக்கனும்! வரப்போகிற வாழ்க்கை முழுவதையும் முகம் தெரியாத ஒரு பெண்ணுடன் வாழத் தீர்மானித்த பிறகு தேவையில்லாத பழைய நினைவுகள் எல்லாம் எதுக்குங்க?! நம்மைப் போலவேதான் வர்றவங்களும் வளர்ந்திருப்பாங்க! எனவே, திருமணத்திற்கு பிறகான வாழ்க்கையில் எவ்வளவு நேர்மையாக ஒருவருக்கொருவர் உண்மையாக வாழ்கிறோம்கறதுதான் முக்கியம்! இதை விட அதிமுக்கியமானது நாம நாலு லவ் ஃபெயிலியரை வைச்சுக்கிட்டு வர்றவங்க கிட்ட அவங்களோட பழைய மேட்டரையெல்லாம் கேட்டு நோண்டக்கூடாது என்பது!

பசங்க நாமெல்லாம் ஆன்சைட்டு, வெளியூரு வேலைன்னு எப்படியாவது கொஞ்சமாவது சமைக்க கத்துக்கிட்டிருப்போம்னு நினைக்கறேன்! இல்லைன்னா மொத வேலையா அதை கத்துக்க ஆரம்பிங்க! எப்படியும் கொறைஞ்சது டிகிரி படிச்ச புள்ளையத்தான் கட்டப்போறீங்க! அதுங்களும் நம்பள மாதிரிதான்! படிக்கறேன் படிக்கறேன்னு சொல்லிக்கிட்டு வீட்டுவேலை எதுவுஞ் செய்யாம வளர்ந்து நிக்கும்! 100க்கு 70 புள்ளைங்களுக்கு கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி சமையல் தெரியாதுன்னு நான் அடிச்சு சொல்லுவேன்! இப்பெல்லாம் பொண்ணு பார்க்கற எடத்துல "சமைக்க தெரியுமா? பாடத்தெரியுமா"ன்னு கேக்கறதே தப்பான சமாச்சாரமா ஆகிட்டு வருது! கல்யாணத்துக்கப்பறம் அவங்களும் வேலைக்கு போனாங்கன்னா கண்டிப்பா சமையல் ரூம்ல கரண்டி புடிக்கற வேலை வந்தே தீரும்! "சமையலெல்லாம் கத்துக்க முடியாது"ன்னு அடம் புடிக்கறீங்களா? அப்ப சரி! கொஞ்சம் சிரமம் அதிகமாத்தான் இருக்கும்! அதனாலென்ன? சமாளிச்சுக்கலாம்!

நீங்க இப்போ எவ்வளவு சம்பளம் வாங்கறீங்க? அதுல PF, Tax எவ்வளவு புடிக்கறாங்க? மாசத்துக்கு எவ்வளவு செலவு செய்யறோம்? ஏதாவது தெரியுமா? அத்தனையும் விரல் நுனில வைச்சிருக்கறீங்கன்னா உங்களுக்கு இந்த பத்தி வேண்டாம்! "மாசம் ஒரு அமவுண்டு பேங்க்ல கிரெடிட் ஆகும்! அதுல கொஞ்சம் வீட்டுக்கு குடுத்துடுவனா.. அப்பறம் பசங்களோட தங்கியிருக்கற வீட்டு செலவுக்கு இவ்வளன்னு சொல்லுவாங்க.. அதையும் குடுத்துடுவனா..அப்பறம் கிரெடிட் கார்டு பில்லு கட்டுவனா.. அப்பறம்... ஐயையோ! மத்ததெல்லாம் எப்படி செலவாச்சுன்னு தெரியலையேன்னு" பொலம்பற கேசா!? அப்படின்னா தயவு செய்து கணக்கெழுத ஆரம்பிங்கப்பு! இது மூலமா வேண்டாத செலவுகளையெல்லாம் கண்டுபிடிச்சு குறைக்கறதுக்காக இல்லைன்னாலும் நாளைக்கு வரப்போறவுக இந்த மாதிரி "என்னா கணக்கு"ன்னு கேக்கறப்ப பேந்த பேந்த முழிக்காம ஏதாவது சொல்லி சமாளிக்கறதுக்காவது இந்த ப்ரேக்டீசு உதவும்! இன்னொன்னும் சொல்லறேன்! எப்ப கல்யாணம் செஞ்சுக்கலாம்னு முடிவு செஞ்சுட்டீங்களோ அந்த மாசத்துல இருந்தே உங்க சேமிப்பு சக்திக்கு ஏத்தபடி ரெண்டோ, அஞ்சோ தனியா எடுத்து வைச்சுக்க பழகிக்கங்க. எதுக்குன்னு பின்னாடி சொல்லறேன்!


இதையெல்லாம் செய்ய ஆரம்பிச்சு ஒரு பழக்கமாகவே மாத்திக்கற வழியைப் பாருங்க! இன்னைக்கு இல்லைன்னாலும் ஒரு நாளைக்கு இதெல்லாம் பழகித்தான் ஆகனும்! அப்ப இருக்கப்போகிற வரப்போகிற பிரச்சனைகளுக்கு நடுவுல இதையும் பழகனும்னா அது இன்னுமொரு மண்டையிடிதானே? அதனால இப்ப டைம் இருக்கறப்பவே இதையெல்லாம் ஹேபிட்டா மாத்திக்கங்க! ஒரு குடும்பஸ்த்தன் ஆகப்போகிறவன் என்ற நெனைப்பை எப்பவும் மனசுல இருத்திக்க இதெல்லாம் உதவும்! அவ்வளவுதாங்க! இதுக்கப்பறம் உங்க மக்கா எல்லாம் "மாப்ள! கல்யாண பேச்செடுத்த ஒரே மாசத்துல உன் முகத்துல கல்யாணக்களை கட்டுக்கடங்காம வழியுதேடா"ன்னு உங்களை ஓட்டலைன்னா என்னை என்னன்னு கேளுங்க! :)
உங்க வீட்டுல நம்பிக்கையான, எல்லா விசயங்களையும் முன்னின்று உங்களுக்காக செய்யற, நெளிவு சுளிவோட பேசத்தெரிந்த ஒன்னு விட்ட மாமாவோ இல்லை சித்தப்பாவோ இருக்காங்களா? அப்படின்னா அடுத்ததுல பாதி பிரச்சனை விட்டது போங்க! இன்னைக்கு அவ்வளவுதான்! தூக்கம் வருதுங்க! ஏதாவது விட்டுப்போயிருந்தாக்கூட நாளைக்கு பின்னூட்டத்துல பார்த்துக்கலாம்!

குட்டுநைட்டு மாப்ளைகளா! :)

--------

ஞாயிறு, மே 14, 2006

க.க:2 - மக்கா! நீ மனசளவிலும் தயாரா?


ம்! முன்னுரைன்னு அலப்பரை எல்லாம் ரொம்ப வெயிட்டா விட்டாச்சு! சரி ஆரம்பிக்கலாம்னு நெனைச்சா கண்ணுக ரெண்டும் மயமயங்குது! அதுக்காக விட்டுட முடியுமா என்ன? அதனால மொதல்ல கல்யாணம்னா என்னங்கறதுல இருந்தே ஆரம்பிக்கலாம்! இந்த கல்யாணம்கறது எப்படி ஆரம்பிச்சிருக்கும்? ஆதிகால மனுசன் அவனாகவோ இல்லை ஆப்பிளை தின்றோ இனக்கவர்ச்சி வந்து இனப்பெருக்கம் செய்ய ஆரம்பிச்ச காலத்துல கல்யாணம்கற ஒன்னை நெனைச்சுப் பார்த்திருப்பானா?! இல்லை அதனால இப்படி வாழ்க்கைல மூனுல ரெண்டு பங்கு ஒரு மண்டைக் கொடைச்சல்ல ஓடப்போகுதுன்னு தெரிஞ்சிருந்தா அந்த ஆப்பிளைத்தான் கடிச்சிருப்பானா? அது கொரங்கா இருந்தப்பவோ இல்லை மனுசனா இருந்தப்பவோ, எப்ப கூடி வாழும் இயல்புங்கறதை கண்டுபிடிச்சானோ அப்ப வந்திருக்கலாம் இதுக்கு அச்சாணி! எப்ப ஒரு பொருளை தன்னுடையது என உணரும் அறிவை பெற்றானோ அப்போது போடப்பட்டிருக்கலாம் இதற்கான விதை! ஒரே இனம் அப்படிங்கற உணர்வு எப்போது வந்திருக்கும்? உணவுக்கும் உறைவிடத்துக்குமான போராட்டங்களில் வலுசேர்க்க "நீயும் நானும் ஒன்னு! அதனால ஒன்னா சேர்ந்து எதிரிகளை எதிர்ப்போம் வா!" அப்படிங்கறதுல இந்த சூட்சமம் அடங்கியிருக்கலாம்! "Survival of the fittest" என்பதுதான் அடிப்படை விதியாக இருந்திருக்கக் கூடிய காலத்தில் மற்ற உயிரினங்களை எதிர்த்துவாழவும் வலுவேற்றிக்கொள்ளவும் வேண்டிய தேவையில்தான் கூடிவாழ கண்டறிந்திருக்க வேண்டும்!

கூடி வாழ்ந்தா மட்டும் எல்லோருடைய மனசும் ஒன்னாயிருமா என்ன? ஒரு குழுவுக்கான பொதுவான போராட்டங்களும் அதற்கான தீர்வுகளும் தீர்மானிக்கப்பட்டவுடன் குழுவுக்குள் தனிமனிதனுக்கான போராட்டங்கள் ஆரம்பித்திருக்கும்! தனியாளுக்கும் அதேதான்! வலுவுள்ளது தப்பிப் பிழைக்கும்! இந்த கூட்டத்துக்குள் வரும் குழப்பங்களை தீர்ப்பதற்காகத்தான் சில பொதுவான கட்டுப்பாடுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கும்! "இங்க பாரப்பா! இது எனது! தொடாதே! மீறி தொட்டால் ஒரே கடி! அதேமாதிரி நானும் உன்னுடையதை தொடமாட்டேன்! சரியா" இதுமாதிரி! அது அடிச்சு வீழ்த்துன மானோட தொடைக்கறியா இருந்தாலும் சரி! மழைக்கு ஒதுங்கற குகையா இருந்தாலும் சரி! இனப்பெருக்கத்துக்கான பெண்ணாக இருந்தாலும் சரி! அன்றிலிருந்து இன்றுவரை மனுசனுக்கு வலு புத்திதான்! தனிமனித நியாயங்கள், ஒரு சமூகத்துக்கான பொதுவான சமுதாயக் கட்டுப்பாடுகள் எல்லாம் இப்படித்தான் கண்டுபுடிச்சிருப்பாங்க! சரி விடுங்க! அது ஆணோ பெண்ணோ கல்யாணங்கறது ஒருத்தர்மீது மற்றவர் கொண்டுள்ள "இது எனது" அப்படிங்கற உரிமையாத்தான் அன்னைக்கும் இன்னைக்கும் இருக்கு! பெண்ணைவிட ஆண் என்பவன் உடலளவில் பலம் அதிகமானவனாக இருந்ததால் இந்த உரிமைகளை அவன் ஒரு Privilege ஆக எடுத்துக்கொண்டான். குழந்தைக்குட்டிகளோடு சேர்த்து பெண்ணையும் எதிரிகளிடம் இருந்தும் தன் இனத்தின் மற்ற ஆண்களிடமிருந்துமே பாதுகாப்பதால் இந்த உரிமையை பெண்ணுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு வேலியுமாக அமைத்தான்! இயற்கையின் விதிப்படி ஆணும் பெண்ணும் சமம்! உடல் வலுவில் ஆண்களுடன் சரிசமமாக முடியாதவள் அந்த பலத்தினை மூளையில் ஏற்றிக்கொண்டிருக்க வேண்டும்! அதனாலதான் இன்னைக்கும் நமக்கு டாப்புல அவங்களை விட கொஞ்சம் அதிகமா காலியிடம் இருக்கு!

என்னத்துக்கு இப்படி டார்வினோட ஒன்னுவிட்ட சித்தப்பா பையன் மாதிரி பெனாத்திக்கிட்டு இருக்கேன்னு கேக்கறீங்களா! விசயம் இருக்குங்க! இதெல்லாம் தெரிஞ்சாதான் நாம என்னத்துக்கு கல்யாணம் கட்டிக்கனுங்கறதுக்கான அர்த்தம் புரியும்! மனுசனுக்கு அறிவு வளர வளர ஒரு சமூகமாக நாம் உரிமைகளுக்காக வாழ்ந்த வாழ்க்கையெல்லாம் போகப்போக உணர்வுகளாக மாறிவிட்டன! "இது என் நாட்டு எல்லை" இதைத்தாண்டி வரக்கூடாது" என்பது போன்ற உரிமைகள் "இந்தியா என் நாடு! இந்தியன் என்பதில் பெருமிதம் கொள்வோம்!" என்பது போன்ற உணர்வுகளாக மாறிவிட்டன! இது எல்லாமே நம் பழைய கால "வலுவுள்ளது பிழைக்கும்"கற கோஷத்தோட நாகரீகம் என்ற முலாம் பூசப்பட்ட புது வெர்சன் தான்! திருமணமும் இரு உணர்வுகள் கொண்ட இதயங்கள் இணையும் செயல் என்ற கற்பிதங்கள் இருந்தாலும் ஆழமா தோண்டிப்பார்த்தா இந்த "எனக்கு சொந்தமான பொருள்" என்ற உண்மை பல்லை இளிச்சிக்கிட்டு இருக்கும்! ஆகவே மக்களே! கல்யாணங்கறது செஞ்சுக்கற பையனுக்கும் பொண்னுக்கும் வேணா புதுசா இருக்கலாம்! இந்த சமூகத்துக்கு இது ஒரு அதரப் பழசான சமாச்சாரம்! நாம் ஒரு சமுதாயப்பிராணி என்ற எண்ணம் உள்ளவரைக்கும் கல்யாணம்னா அது ஒரு சமூகத்தில் கூடிவாழ சமூகத்தால் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ள கட்டுப்பாடுகளையெல்லாம் ஏற்றுக்கொண்டு இனவிருத்தி செய்ய கொடுக்கப்படும் "இது எனது" என்கிற உரிமை! அவ்வளவே! அடடா! இருங்கப்பு! இதுக்கே எழுந்திரிச்சு ஓடுனா எப்படி? சொல்ல வந்த மேட்டரு இந்த உலகத்துல கல்யாணம் கட்டிக்கறது என்பது நீ ஒன்னியும் புதுசா செய்யப்போற அரியவகை செயலோ இல்லை நீதான் இந்த உலகத்துல மொதமொதல்ல செய்யப்போற சாதனையோ இல்லை... எல்லாரையும் போல நீயும்... அதனால இதை ஒரு பெரீரீரீரீய மேட்டரா நெனைச்சி கொழம்பிக்கற அளவுக்கு ஒன்னும் இல்லைங்கறதுதான்!

இன்னொன்னையும் நாம இங்க கவனிக்கனும்! ஒவ்வொன்னையும் அடிவரை தோண்டி அதற்குண்டான ஆதாரகாரணங்களை கண்டறிவது பகுத்தறிவு! இது ஒரு வறட்சியான அறிவு வளர்ச்சியை மட்டுமே கொடுக்கும்! ஏட்டுச்சுரைக்காய் கறிக்குதவாது என்பதுபோல! இப்படியெல்லாம் ஆராய்ஞ்சுக்கிட்டே இருந்தா பெரிய விஞ்ஞானியாகவோ இல்லை புரட்சி செய்யற தலைவனாகவோ ஆகமுடியும்! ஆனா என்னைக்கும் நல்ல குடும்பியாக ஆக முடியாது! பட்டறிவுன்னு ஒன்னு இருக்கு! காலாகாலமா மனித இனத்தில் ஆகிவரும் மாற்றங்களை மனசுல வைச்சு இந்தமாதிரி வாழனும்னா இப்படியெல்லாம் இருக்கனும்கற அறிவு! முன்னது வெறும் வறண்ட உண்மைகள்! பின்னது மனித இனம் தவிர்க்க இயலாத உணர்வுகள்! பின்னதை வாழ்க்கையின் அடிப்படையாகவும் முன்னதை சாப்பாட்டுக்கு தொட்டுக்கற ஊறுகாய் போலவும் வைச்சுக்கிட்டா வாழ்க்கை எந்த பிரச்சனையுமில்லாம ஓடிரும்! கொடிய மாத்திப் புடிச்சிங்கன்னா ஒன்னு உலகம் போற்றுகிற பெரிய ஆளாகலாம்! இல்லைன்னா கிறுக்கனாகலாம்! எனக்கெல்லாம் இந்த ஆசையில்லாததால உணர்வுகளின் அடிப்படையிலான பட்டறிவுக்குதான் முதலிடம்!


அந்தக்காலத்துல 5 வயசுலையெல்லாம் கல்யாணம் செஞ்சு வைச்சுருவாங்களாமே! என்ன அநியாயம் இது? இந்த வயசுலயயே நமக்கு ஒன்னும் புரியலையே! அந்த வயசுல என்னத்த தெரியும்? இதுதான் அநியாயம்னா இப்ப நடக்கறது அதைவிட இருக்கு! பயகளுக்கு கல்யாண வயசுங்கறது 16 ஆகி, அப்பறம் ஒரு வேலை அமைஞ்ச உடனே செஞ்சுக்கறதா 20,22 ஆகி, பொறவு கொஞ்சம் காசு பாத்தவுடனே செய்யறதா 27 ஆகி, இப்பவெல்லாம் "சொந்தவீடு,கார், கையில 10லட்சமாவது பணம்.. இல்லைன்னா எனக்கு தேவையில்லை திருமணம்"னு 31 ஆகி நிக்குது! உடலளவில் 16ல் (என்னது இதுவே அதிகமா?! கில்லாடியா நீர்! ) எல்லாம் தயாரா இருக்கற நாம் மனசளவுல 29 வயசு ஆனாலும் தயாரா இருக்கமாங்கறதுதான் கேள்வி! பதிண்ம வயதுகளில் படிக்கறதை தவிர நமக்கு வாழ்க்கைல ஏதாவது சுமைகள் உண்டா?! அப்பங்காசுல தின்னுக்கிட்டும் உடுத்திக்கிட்டும் அலையற காலத்துல நான் ஆண் என்பதை நிரூபிக்கக்கூடிய அத்தனை வேலைகளையும் செய்யறோம்! அரும்பு மீசை வளர்த்தறதுல இருந்து பெண்களை ஒரு தினுசா பார்க்கறது வரை அவரவர் பாலினங்களை மற்றதுடன் வேறுபடுத்தி நிலை நாட்டுவதிலேயே அவ்வயது ஓடிப் போய்விடுகிறது. நான் ஆண் நீ பெண் என்ற சமூகம் கொடுக்கிற அழுத்தமான அடையாளங்களை நம்மீது பூசிக்கொள்வதில் தான் நாம் மும்முரமாக இருந்திருக்கிறோம். இருவருக்குமான வித்தியாசங்களை கண்டறியும் முயற்சியில் அறியப்படாத, மறைக்கப்பட்ட, கண்டறியாத உண்மைகள் இனக்கவர்ச்சியாக உருவெடுக்கின்றன. ஆணென்றால் இதுவா? பெண்னென்றால் இதுவா? என்ற கேள்விகளை மட்டுமே கண்டறியும் முயற்சிகள் ஒரு காலக்கட்டத்தில் ஓய்ந்து விட்டாலும் அதற்கான பதில்களை கண்டறியும் முயற்சிகளற்ற வாழ்க்கை ஒவ்வொன்றாய் அனுபவங்களின் மூலம் சொல்லிக்கொடுக்கிறது.


சரி! இதைத் தாண்டிட்டோம்னு வைங்க! ஒரு வேலையும் வாங்கி சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சுட்டோம். வீடு கொடுக்கும் தளைகளில் இருந்து விடுதலை. இந்த எண்ணத்தை கொடுப்பது பணம் மட்டுமே இல்லை. நம்மை நாமே கவனிச்சுக்கற அளவுக்கு வளர்ந்துட்டோம் என்பதற்கான சமூகத்தின் அங்கீரம்தான் வேலைக்கு போறதை மரியாதையாக பார்ப்பது. நீங்க எவ்வளவு சம்பாதிக்கறீங்க என்பது மேட்டரு இல்லை! எந்தவிதமாக உங்கள் வாழ்க்கையை இந்த இடத்தில் இருந்து கொண்டு செல்கிறீர்கள் என்பதில்தான் இருக்கிறது உங்களைப் பற்றிய சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பு! இங்கிருந்து ஒரு நாலைந்து வருசத்துக்கு "வீட்டிலிருந்து விடுதலை" என்பதை அனுபவிக்க மனசு அலைகிறது. பசங்கெல்லாம் சம்பாதிக்க ஆரம்பிக்கற இந்த கட்டத்துல கூட இருக்கற பொண்ணுக எல்லாம் கல்யாணம் கட்டி போய்க்கிட்டே இருப்பாங்க! ஆச்சரியமா இருக்கும்! நம்பகூட பேக்கு மாதிரி சுத்திக்கிட்டு இருந்தவ இப்ப கல்யாணம்னு சொல்லிக்கிட்டு போறா! இவளுக்கெல்லாம் என்னத்த தெரியும்? எதுக்கு இப்பவே கல்யாணத்துல போயி மாட்டிக்கறா? அதுவும் அந்த மாப்ளைய பார்க்க சகிக்கலை! 29 வயசாம்! மண்டைல பாதிய காணோம்! USல இருக்காங்கற ஒரே காரணத்துக்காக கட்டிக்குடுத்துட்டாங்கனு மனசு ஆயிரம் பொரளி பேசத் துடிக்கும். வாரக்கடைசில பயக எல்லாம் ஒன்னா பீரைப் போட்டுக்கிட்டு இதைப்பத்தி மாஞ்சு மாஞ்சு பேசலாம்! அதுக்கு மேல ஒன்னும் நடக்காது! அடுத்த வருசம் அவ வயித்தை தள்ளிக்கிட்டு ரெண்டு சுத்து பெருத்து வர்றப்ப திரும்பவும் ஒரு ரவுண்டு பேச்சு வரும்! "எப்படி தேவதை மாதிரி இருந்தவ! இன்னைக்கு இப்படி ஆகிட்டா.. வாழ்க்கையே போச்ச்சுடா மாப்ளைன்னு" அவ வாங்கிட்டுவந்து கொடுத்த பாடிஸ்ப்ரேயை அடித்துக்கொண்டு பீர்களை எறக்கும்வேளையில் மீண்டும் ஒரு பொலம்பல் ஓடும்! என்னவோ அவ இவங்கிட்ட வந்து நான் சந்தோசமா இல்லைன்னு பொலம்புன மாதிரி!

குத்துமதிப்பா 20ல இருந்து 27 வரைக்கும் இன்னைய பசங்களோட கல்யாணம் அப்படிங்கறதோட கருத்து இப்படித்தான் இருக்கு. சுயமாய் நிற்கற தெம்புல பெண்ணை ஒரு இனக்கவர்ச்சி ஐகானாகத்தான் பார்க்க முடிகிறது. திருமணம் என்பது இரு குடும்பங்கள் இணைவது என்பதோ, ஆணும் பெண்ணும் இணைத்து இன்னொரு குடும்பத்தை உருவாக்குவதோ புரிவதே இல்லை! நாம் பார்க்கும் ஜன்னலின் வழி தெரியும் உலகம் அவ்வளவுதான். நண்பர்களுடம் ஆடுகிற ஆட்டமும் பாட்டமும் அவ்வளவு முக்கியமாகப்படுகிறது. ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் தான் ஒரு தனிமையை உணர ஆரம்பிக்கிறோம்! வாரக்கடைசில நைட்டுபுல்லா கேங்கு போட்டுக்கிட்டு ஆட்டம் கட்டுனாலும் அடுத்த நாளு மனசுல வெறுமைதான் மிஞ்சும். பொங்க போடறதுக்கு நாலஞ்சு கூட்டாளிக இருந்தாலும் மனசுல எப்பவும் சொல்லறதுக்கு ஆளில்லாத ஒரு தனிமை இருந்துக்கிட்டே இருக்கும். பேசிப்பழக பெண் நண்பிகள் இருந்தாலும் சொல்லமுடியாத சோகத்தை சேர்த்துவைச்சிருக்கற சிட்டுக்குருவி மாதிரி மனசு அலைஞ்சுக்கிட்டே இருக்கும்! அடுத்தவங்க கல்யாணப்பத்திரிக்கை, லவ் மேட்டருங்க, பக்கத்துவீட்டு குழந்தைகளோட குதூகலம் இதையெல்லாம் பார்க்கறப்ப அம்மாப்பா, கூடப்பொறந்ததுக, கூட்டாளிக, மாமன் மச்சினனுங்க எல்லாரும் இருந்தும் நமக்குன்னு ஒருத்தரு இல்லையேன்னு வெறுமையை எப்போது உணர ஆரம்பிக்கிறீர்களோ அந்த நிமிடத்தில் நீங்கள் கல்யாணத்துக்கு தயார்!

ஆமா! இதெல்லாம் எனக்கு எங்க வந்தது? ஊட்டுல பார்த்து வைச்சாங்க.. கட்டிக்கிட்டேன்.. அப்படிங்கறவுங்களும் ஓன்னும் கொறைஞ்சுபோகலை! இந்த கட்டம் விட்டிங்கனா அடுத்தக்கட்டம்! ஒன்னு கவனிச்சிருக்கீங்களா? நமக்கெல்லாம் கல்யாண வயசு 28 மேல போயாச்சு! இந்த நெனப்பு வந்து சரி என்னவோ ஒன்னு நாமளும் கட்டிகுவம்கற பக்குவம் வர்றதுக்கே இத்தனை வருசமாகுது! ஆனா பொண்ணுங்க மட்டும் எப்படி 20 வயசுலயே மனசளவுல தயாராயிடறாங்க!? புரியாத புதிரா? அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லைங்க! நாமெல்லாம் பகுத்தறிவு பின்னாடி "நாம நினைக்கறதே தத்துவம்"னு அலைஞ்சு திரிஞ்சு ஒன்னும் திருப்தியாகாம 28ல பட்டறிவுதான் வாழ்க்கையா இருக்குமோன்னு ஒரு நப்பாசைல வண்டிய இங்கன நிறுத்தறோம்! ஆனா அவிங்கெல்லாம் தெளிவு! இந்த பட்டறிவுங்கறதுதான் வாழ்க்கைன்னு அவங்க மனசுல இந்த சமூகம் மாத்திமாத்தி சொல்லி படிய வைச்சுறதால 20லயே வண்டிய நேரா நமக்கு முன்னால கொண்டுவந்து ஹால்ட் அடிச்சுடறாங்க!


சரி! இந்த நினைப்பு வந்துட்டா மட்டும் ஒடனே கல்யாணத்துக்கு ரெடின்னு தலையாட்டுறமா என்ன? வேலைக்கே ஆகாத ஒரு தத்துவம் ஒன்னு 100த்துக்கு 70 மக்கா வைச்சிருக்கறது "செட்டில் ஆனாதான் கல்யாணத்தை பத்தி பேச்செடுப்பேன்" அப்படிங்கறது! இந்த இளவஞ்சில இருந்து அந்த பில்கேட்ஸ் வரைக்கும் சொல்லறது இதுதான்! மனுச வாழ்க்கைல செட்டிலாவறதுங்கற ஒன்னே கிடையாது! இன்னைக்கு 10 லட்ச ரூவா சேர்த்துட்டா செட்டில்னு நினைச்சா அத அடையறதுக்குள்ள அந்த லட்சிய ஆசை 50 லட்சமா மாறியிருக்கும்! மனுச வாழ்க்கைல பொருளைப்பற்றிய தேடல் மூச்சு விடறப்பதான் முடியும்! நல்லா கவனிங்க! கல்யாணத்துக்கும் வாழ்க்கைல செட்டிலாகறதுக்கும் எந்தவொரு தொடர்பும் கிடையாது! சில பேரு மாமனாரு கிட்ட வெயிட்டா வாங்கிக்கிட்டு வாழ்க்கைல செட்டிலான மாதிரி ஒரு பில்டைப்பை போடுவாங்க! அந்த யானை விழுங்குன வெளாம்பழத்தையெல்லாம் இதுல சேர்க்காதீக! கல்யாணங்கறது வாழ்க்கைல ஒரு முறைதான்! தனித்தனியா பார்த்தா அது வாழ்க்கையின் மறக்க முடியாத நிகழ்வுதான்! ஆனா நம்மை முழுசா பணயம் வைச்சு இறங்கற அளவுக்கோ, இல்லை அப்படியே ஊனுருகி உயிருருகி காத்திருக்க வேண்டிய அளவுக்கோ அதுல ஒன்னுமே இல்லை! எப்படி மொதமொதலா சைக்கிள் ஓட்டுனமோ, மொத ஜீன்சை போட்டுக்கிட்டு தரைக்குமேல ரெண்டடி நடந்தமோ, மொத திருட்டு தம்மை கண்ணுல நீர்வர நெஞ்சம் துடிதுடிக்க இழுத்தமோ, எப்படி மொத மப்புல ரோட்டுக்கு சோறுபோட்டமோ அதேபோல வாழ்க்கையில் இதுவும் ஒரு இயல்பான நிகழ்வு! அவ்வளவே!


ஆகவே மக்களே! உங்களுக்கு முன்னாடி அண்ணணோ தங்கையோ கல்யாணத்துக்கு வெயிட்டிங்ல இல்லையா? வீட்டுல வேறெந்த பிரச்சனையும் இல்லையா? அப்பாம்மா, சொந்த பந்தம் எல்லாம் உங்க கல்யாணத்தை பத்தி பேச ஆரம்பிச்சுட்டாங்களா? உங்களுக்கும் மேல சொன்னதெல்லாம் நடக்குதா? பேசாம தலையாட்டிருங்க! 27 என்பதே அதிகம். சும்மா வாழ்க்கைல செட்டில் ஆகிட்டுத்தான் கல்யாணம், வீடு வாஙகுனதுக்கப்பறம் தான் கல்யாணம், என் மனசுக்கு புடிச்ச தேவதை என் வாழ்க்கைல என்னைக்கு வராளோ அன்னைக்குதான் கல்யாணம்னு ஏதாவது சம்பத்தமில்லாத கொள்கைகளையெல்லாம் வைச்சுக்கிட்டு எப்படியும் வாழ்க்கைல பின்னாடி வந்தே தீரப்போகிற துன்பங்களுக்காக சேர்த்து வைச்சுக்க வேண்டிய வருடங்களை வீணடிச்சுறாதீக!!!

என்ன நாஞ்சொல்லறது?! இதுக்கு ஓகேன்னா மேற்கொண்டு ஆகவேண்டியதை பேசலாம்!

--------

வெள்ளி, மே 12, 2006

கல்யாணமாம் கல்யாணம்! - ஒரு முன்னுரை!


"மாப்ள.. வீட்டுல பொண்னு பாக்கறோம்னு ஒரே தொல்லைடா... மனசே சரியில்லை! ஒரு தம் போட்டுட்டு வருவமா?"

"மாம்ஸ்.. இந்த பொண்னு பார்க்கற மேட்டரைப்பத்தி என்ன நினைக்கற?! ஒரே கொழப்பமா இருக்கு.."

"டேய் மக்கா.. கல்யாணம் மட்டும் பண்ணிக்காதீக! அப்பறம் என்ன மாதிரி குத்துதே குடையுதேன்னு பொலம்பாதீக.. சொல்லிட்டேன்"

"வீட்டுல நிம்மதியா ஒரு 5 நிமிசம் இருக்க முடியலைடா! இம்சை தாங்கலை! இவளை கட்டிவைச்ச எங்க அப்பன் மட்டும் இப்ப கைல கெடைச்சா.."

"டேய்.. என்னடா இது.. ஆறு மாசம்கூட ஆகலை.. அதுக்குள்ள டைவர்சு கீவர்சுன்னு பெரிய வார்த்தையெல்லாம் விடற? கிறுக்கா புடிச்சிருக்கு?!"

மக்கா! இதெல்லாம் கூட்டாளிக கூட பொங்க போடறப்ப அடிக்கடி கேக்கறமாதிரி இருக்கா? இந்தக் காலத்துல வாளமீனுக்கும் விலாங்கு மீனுக்கும் கூட கல்யாணம் நடந்து அதை ஒலகமே சேர்ந்து கூடிக் கும்மியடிச்சு கொண்டாடுது! ஆனா பயபுள்ளைங்க நாம கல்யாணம் கட்டறதுன்னா மட்டும் எத்தனை கொழப்பம்? எத்தனை சிக்கல்! ஏண்டாப்பா இப்படி? கை நெறைய சம்பாதிக்க தெம்பிருக்கு! ஆபீசு அரசியல்ல பிண்ணிப் பிணைஞ்சு போராடி மேல வர புத்தியிருக்கு! சான்சு கிடைச்சா கடலைமேல கடலைன்னு போட்டுத்தாக்க அம்புட்டு ஜொள்ளு ஸ்டாக் இருக்கு. கல்யாணம்னு வந்தா மட்டும் பொண்ணு பார்க்கறதுல தொடங்கி, மண்டபம் பார்த்து கல்யாணம் கட்டி கொழந்தை பெத்து ஒரு சம்சாரியா வாழறதுல மட்டும் ஏன் இத்தனை குழப்பம்?! நாமெல்லாம் நெஜமாவே இந்த விசயத்துல வெவரம் தெரியாத மக்குகளா? இல்லை உலகம்தான் ரொம்ப மாறிடிச்சா இல்ல நம்ப லெவலே அம்புட்டுதானா இல்ல இந்த விசயமே ஒன்னுமே இல்லாத ஓவர் பில்ட்டப்பா?

இந்த காதலிச்சு கல்யாணம் செஞ்சுக்கற கில்லாடிகளை விடுங்க! அவிங்கெல்லாம் கொடுத்து வைச்ச தெய்வங்க!(கல்யாணம் வரைக்கும்! ) இதுக்கு வழியில்லாமையோ இல்ல வீட்டுல பார்க்கற பொண்ணைத்தான் கட்டுவன்னு (என்னது ரெண்டும் ஒன்னுதானா?! )இருக்கற இலட்சிய மக்களுக்கு கல்யாணப்பேச்சு ஆரம்பிக்கறதுல இருந்து தாலிகட்டி முடிக்கற வரைக்கும் எத்தன அவஸ்தை! எத்தன போராட்டம்! எத்தன அரசியல்! இதுக்கு அப்பறம் சம்சாரசாகரத்தை நடத்தறதுல காதலிச்சவங்களும் ஒன்னுதேன்! வீட்டுல காட்டுன புள்ளைய கட்டுனவங்களும் ஒன்னுதேன்! கல்யாணம்கறது என்னத்துக்கு செய்யறோம்?! கழுத வயசான ஒரே காரணத்துக்காகவா? இல்லை அந்தந்த வயசுல அதது செய்யலைன்னா அதது அப்டியப்படி நடந்துரும்னு பொலம்பற பெருசுகளுக்காகவா? இல்லை ஊரெல்லாம் பண்ணிக்கறாங்க... அதனால நானும் செஞ்சுக்கிட்டு இந்த குட்டைல குதிச்சுட்டேங்கற ஊருடன் ஒத்துவாழ் மனப்பான்மையா? இல்லை எதிரெதிர் சீவனுங்க இணைஞ்சு வாழ்றதுல ஆண்டவன் ஒளித்துவைத்துள்ள இன்பங்களையும் துன்பங்களையும் கண்டுபிடிச்சு அனுபவிக்கற அளவுக்கு நமக்கு அறிவு முதிர்ச்சி வந்துருச்சுன்னா? இல்லை வாழ்க்கைனா இதுதானான்னு தேடுகிற நாடகத்துல இதுவும் ஒரு பார்ட்டா? கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி மனுசனா இருந்தமா இல்லை கல்யாணத்துக்கப்பறம்தான் மனுசத்தன்மைனா என்னன்னே தெரியுதா? பொறுக்கித்தனத்துக்கும் பொறுப்புப் பருப்புகளாகறதுக்கும் இதுதான் வித்தியாசமா? இதைப்பத்தியெல்லாம் எனக்கு ரொம்ப காலமா எனக்கு ஒரு யோசனை! அந்த யோசனையின் விளைவுதான் இந்த பதிவு!

யோசிச்சு போட்ட பதிவுன்னு சொல்லறதால ஒடனே இளவஞ்சி "சித்தார்த்து" ஆயிட்டாப்புல... இனி தத்துவமா கொட்டப் போறாப்புலன்னு ஒரு நெனப்ப வளர்க்காதீக! எல்லாத்துக்கும் இருங்கற, வந்த, கேட்ட, பார்த்த கொழப்பங்கள் எனக்கும் இருந்ததால, உங்களுக்கும் இருக்கும்கற நம்பிக்கை எனக்கு அதீதமாக உள்ளதால(பொறவு நீங்கமட்டும் வானத்துல இருந்தா குதிச்சீங்க?!), உங்களையும் சேர்த்து கொழப்பறதுக்காகதான் இந்த தொடர்! கல்யாணத்துக்கு ரெடியா இருக்கறவுக "ஆஹா..இவனுங்க என்ன இப்படி புட்டுபுட்டு வைக்கறானுங்களே"ன்னு ஆச்சரியப்படுங்க.. கல்யாணம் கட்டு வாழுறவுக.."வாங்க பங்காளி! கஸ்டங்களை சொல்லி ஒப்பாரி வைக்க மாட்டுன நீ"ன்னு ரவுன்னு கட்டி ஒக்காற ரெடியாகுங்க.. புள்ளைகுட்டிகளை வளர்த்து ஆளாக்குன பெருசுங்க "சின்னப்பயக.. இதுக்கே கூடிப்பொலம்பறானுங்க.. இன்னும் வாழ்க்கைல எத்தனை இருக்கு"ன்னு மண்டைல குட்ட தயாராகுங்க.. இதெல்லாம் இல்லாம இப்பத்தான் வீட்டுல இருந்து விடுதலையாகி சம்பாரிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கற சிறுசுக எல்லாம் சிலேட்டுல எச்ச போட்டு தொடைச்சு பலப்பத்தால மேல ஒரு 'உ' போட்டு தயாராகுங்க! நாலு விசயம் கத்துக்கறீங்களோ இல்லையோ... பொழுதாவது போகும்! பார்த்துறலாம் ரெண்டுல ஒன்னு! இது எங்கதான் போயி முடியுதுன்னு!

நான் ஆம்பளைங்கற ஒரே காரணத்தால இந்த பதிவு ஆம்பளைப்பயக கண்ணோட்டத்தில்தான் இருக்கப் போகுதுங்கறதையும் இப்போதே சொல்லிடறேன்! ஏன்னா எனக்கு இந்த விசயத்துல பொம்பளைப் புள்ளைகளுக்கு வர்ற கஸ்டம் கொடச்சல்களைப்பற்றி எதுவும் முழுமையா தெரியாது! தெரியாத விசயத்தை தெரிஞ்சமாதிரி எழுதறதுதானே 4ஆவது கேட்டகிரி ஆளுங்களோட வேலைன்னு அங்க மங்களூர்ல ஒருத்தரு மொனங்கறது கேக்குது! ஆனா இந்த விசயத்துல நான் 'தல' கட்சி! தெரியாததை தெரியாதுன்னுதான் சொல்லனும்! ஆமா! பின்ன இந்த விசயம் மட்டும் தெரிஞ்சுட்டா ஆம்பளைங்க எல்லாம் ஏன் இப்படி கூடிப்பொலம்பப் போறோம்! சம்சார சாகரத்தினை ஒரே எட்டுல தாண்டி வாழ்க்கைல முக்தியடைஞ்சுற மாட்டமா என்ன? ஆகவே, இந்த பதிவினை படிக்கும் அக்கா, தங்கைகளே!!! சும்மா வேவு பார்க்கற மாதிரி எல்லாத்தையும் படிச்சுட்டு கமுக்கமா நமுட்டுச்சிரிப்போட இடத்தை காலி செய்யக்கூடாது! எங்கயாவது எதுலயாவது எங்களுக்கு தப்பான புரிதல்கள் இருந்தா கொஞ்சம் கொமட்டுல குத்தியாவது சொல்லிட்டுப்போங்க! ஓகேவா?!

சரிடா இளவஞ்சி! இதைப்பத்தியெல்லாம் எழுதற அளவுக்கு உனக்கு எங்க கெடைச்சது அறிவுமுதிர்ச்சின்னு யாராவது கேட்டிங்கன்னா, எனக்கு இருக்க ஒரே தகுதி கல்யாணத்துக்கு 3 வருசமா பொண்ணுபார்த்து அலைந்த "அற்புதமான" அனுபவங்களும், கல்யாணத்துக்கு பிறகான எனது 3 வருட அற்புதமான திருமண வாழ்க்கையும், இந்த பீல்டுக்கு வந்ததுல இருந்து இத்தனை வருசமா காது இருக்கறதே அக்கம்பக்கத்து அரசியலை கேக்கறதுக்குதான்னு முடிவோட கேட்டறிந்த கதைகளும்தான்! இங்க எழுதப்போறதும் இந்த லிமிட்டுக்கு உள்ளதாங்கறதால அநாவசியமா கவலைப்படாதீங்க! ஓரளவுக்காவது தெரிஞ்சதைதான் உணர்ந்ததைத்தான் எழுதப்போறேன்!

இன்னொன்னும் சொல்லிக்க விரும்பறேன்! ஒன்னா கூடி பொங்கறதுன்னு ஆயிருச்சு! பொம்பளைங்கன்னா வரிசைபோட்டு ரிதமா ஒரு கட்டுமானத்தோட ஒப்பாரி வைக்கலாம்! நமக்குதான் அதுக்கும் மண்டைல பத்தாதே! ஆகவே இந்த போக்கத்தப்பயலின் தொடர் போற போக்கை பொறுத்து இங்கயும் அங்கயும் லாஜிக்கே இல்லாம தாவ வாய்ப்புகள் அதிகமிருப்பதால் இது ஒரு அருமையான பின்நவீனத்துவ கட்டுரையாக மலரவும் வாய்ப்பிருப்பதை இங்கே சுட்டிக்காட்ட விரும்புவதில் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறேன்! ( அப்பாடி! ஒரே கல்லுல ரெண்டு மாங்கா! ஒன்னு, நாலு பேரு புரியலைன்னு திட்டறதுக்கு முன்னாடி காரணத்தை சொல்லியாச்சு! ரெண்டு, நாளைக்கு ஏதாவது இலக்கியத் தேடலுள்ள ஜீவிங்க இணையத்துல இலக்கியம் தேடறேன்னு கூகுள்ல 'பின்நவீனத்துவம்'னு போட்டு தேடுனா "வாழ்க்கைதானப்பு இலக்கியம்"கற நம்ப பதிவு கண்டிப்பா வரும்ல! :) )

ஆகவே மக்களே நான் ரெடி!

நம்ப கஸ்டங்களை பொங்கித் தீர்ப்போம் வாங்கப்பு!

நிற்க: மேற்கண்ட படத்துக்கு வசனம் புரிய / தெரிய வேண்டியதில்லை!

--------

2. மக்கா! நீ மனசளவிலும் தயாரா?
3. தேவையான சில மாற்றங்கள்
4. புள்ள புடிக்கலாம் வாங்கப்பு
5. காதலிக்க நேரமுண்டு காத்திருக்க இருவர் உண்டு
6. கல்யாணந்தான் கட்டிக்கிட்டு வாழப்போலாமா